الیس سیلوستر چسبورو (۱۸۱۳–۱۸۸۶) مهندسی بود که طراحی سیستم فاضلاب شیکاگو، که گاهی اوقات به نام «فاضلابهای چسبورو» نیز شناخته میشود، به او نسبت داده میشود. این سیستم، اولین سیستم جامع فاضلاب در ایالات متحده بود. او همچنین مسئول طرح بالا بردن شهر شیکاگو، ساخت اولین سازه آبگیر در شیکاگو، و طراحی سیستم توزیع آب بوستون بود. سیستم آبی که او برای شیکاگو طراحی کرد در ثبت ملی اماکن تاریخی قرار دارد و توسط انجمن مهندسان عمران آمریکا به عنوان یک نشان تاریخی مهندسی عمران معرفی شده است.
اوایل زندگی و حرفه
چسبورو در سال ۱۸۱۳ در بالتیمور، مریلند، از ایزاک ام. چسبورو و فرانیا جونز متولد شد. پدر چسبورو در ابتدا کشاورز بود اما به دنبال راههای تجاری دیگر رفت که بیشتر آنها ناموفق بودند. یکی از این سرمایهگذاریهای ناموفق باعث شد چسبورو در نه سالگی تحصیل منظم را رها کند. چسبورو چند سال بعدی را در خانههای بازرگانی در بالتیمور کار کرد. پدر چسبورو در سال ۱۸۲۸ نقشهبردار راهآهن بالتیمور و اوهایو شد و چسبورو نیز در همان سال از طریق شغل پدرش نقشهبردار شهر بالتیمور شد. چسبورو در سال ۱۸۳۰ به پنسیلوانیا نقل مکان کرد تا نقشهبردار راهآهن آلگنی پورتیج تحت فرماندهی سرهنگ استفن هریمن لانگ شود. از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۴۲، چسبورو تحت فرماندهی ویلیام گیبس مکنیل و برادرزنش جورج واشینگتن ویستلر (پدر هنرمند جیمز مکنیل ویستلر) در ساخت راهآهن کار کرد. چسبورو بین سالهای ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ به عنوان کشاورز کار میکرد، زیرا اثرات بحران مالی ۱۸۳۷ او را از اشتغال به عنوان مهندس محروم کرده بود. پس از بازگشت به حرفه خود، چسبورو مهندس سیستمهای آب بوستون شد و به ساخت آبراه کوچیتوات کمک کرد.
او در سال ۱۸۵۱ به عنوان اولین مهندس شهری بوستون منصوب شد.
فعالیت در شیکاگو
در اواخر دهه ۱۸۴۰، شیکاگو به سرعت در حال رشد بود و با مشکلات سلامتی دست و پنجه نرم میکرد: بیشتر شهر در سطح آب قرار داشت، به این معنی که آب قادر به تخلیه از شهر نبود. این مشکل در تابستان ۱۸۴۹، زمانی که شیوع وبا شیکاگو را فرا گرفت، کاملاً آشکار شد. در پاسخ، مردم جلساتی برگزار کردند و از شورای شهر خواستند شهر را از آلودگی پاک کند. مجلس قانونگذاری ایلینوی در ۱۴ فوریه ۱۸۵۵ هیئت کمیسرهای فاضلاب را ایجاد کرد که منجر به انتصاب دستیاران بهداشت برای کمک به پاکسازی شد و تا ماه اوت، شورا تصمیم به ساخت سیستم فاضلاب گرفت.
چسبورو به دلیل کارش بر روی سیستم توزیع آب بوستون، به عنوان مهندس هیئت کمیسرهای فاضلاب منصوب شد. از دیدگاه مهندسی، مشکلات اصلی عبارت بودند از تخلیه آبهای فاضلاب از شهر و جلوگیری از آلوده شدن منبع آب آشامیدنی شهر که از دریاچه میشیگان تأمین میشد. طرح او دو مرحلهای بود: اول، ساخت سیستم فاضلاب در بالای زمین، و سپس بالا بردن تمام ساختمانهای شهر (به بالا بردن شیکاگو مراجعه کنید) تا ده فوت با استفاده از یک سیستم پیچیده جک. سیستم فاضلاب جدید دارای نوآوریهایی مانند دریچههای منهول بود که دسترسی و تمیز کردن فاضلابها را آسانتر میکرد.
با این حال، فاضلاب همچنان به دریاچه سرازیر میشد و آب آشامیدنی شهر را آلوده میکرد. در سال ۱۸۶۳، کار بر روی تونل دو مایلی دریاچه شیکاگو، شصت فوت زیر دریاچه، به سمت یک سازه آبگیر جدید آغاز شد که آب پاکتری را دورتر از شهر تأمین میکرد. سرانجام، آب فاضلاب تا سازه آبگیر نفوذ کرد و به چسبورو فرصتی سوم داد.
برنامههایی برای معکوس کردن جریان رودخانه شیکاگو تدوین شد تا آب را از دریاچه میشیگان دور کرده و فاضلاب شیکاگو را به رودخانه میسیسیپی منتقل کند. در اواخر دهه ۱۸۶۰، کانال ایلینوی و میشیگان برای افزایش ظرفیت خود در مدیریت فاضلاب شهر و دور کردن آن از دریاچه، لایروبی و عمیقتر شد، اما رشد مداوم جمعیت به سرعت از ظرفیت مدیریت پسماند کانال فراتر رفت.
پروژه معکوس کردن رودخانه پس از مرگ چسبورو توسط منطقه بهداشتی شیکاگو (اکنون منطقه بازیافت آب متروپولیتن)، که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شد و ساخت کانال بهداشتی و کشتیرانی شیکاگو را بر عهده گرفت، تکمیل شد.
چسبورو در ۱۸ اوت ۱۸۸۶ در شیکاگو درگذشت و در قبرستان گریسلند به خاک سپرده شد.