دوزِ دربی شکنجهای بیرحمانه بود که توماس تیسلوود، ناظر مزارع نیشکر در جامائیکا، برای مجازات بردگانی که تلاش به فرار میکردند یا تخلفاتی مانند دزدی غذا مرتکب میشدند، ابداع کرد. بر اساس نوشتههای تیسلوود در خاطرات ۱۴۰۰۰ صفحهای او، این مجازات شامل کتک زدن، مالیدن نمک، آب لیمو و فلفل تند به زخمهای باز و اجبار به خوردن مدفوع میشد.
نام این شکنجه از بردهای به نام دربی گرفته شد که در سال ۱۷۵۶ به دلیل خوردن ساقههای جوان نیشکر در مزرعه، به این روش مجازات شد. با این حال، مورخ داگلاس هال اشاره میکند که این نام به دلیل این بود که اغلب یکی از بردگان تیسلوود به نام دربی، این شکنجه را اجرا میکرد.
مالکوم گلدول در کتاب «نقطهی انفجار» (۲۰۰۸) به تفصیل به رفتار غیرانسانی تیسلوود با بردگان جامائیکایی پرداخته است.
در سال ۲۰۱۳، مارتین بشیر، مجری تلویزیون بریتانیا، با اشاره به دوزِ دربی، به مقایسهی نامناسب سارا پیلین بین بدهی آمریکا به چین و بردهداری واکنش نشان داد. بشیر به دلیل این اظهارنظر مورد انتقاد قرار گرفت و در نهایت استعفا داد.