مشعل روغنی (Cresset)، کاسه یا سبد فلزی است که معمولاً بر روی میلهای نصب یا از آن آویزان میشد و درون آن روغن، قیر، طناب آغشته به رِزین یا هر ماده قابل اشتعال دیگری قرار میگرفت. این مشعلها برای ایجاد نور یا به عنوان فانوس دریایی (بیکن) سوزانده میشدند.
پیشینه تاریخی
مشعلهای روغنی که بر روی دیوارهای کاخهای دوران رنسانس در ایتالیا نصب میشدند، اولین شکل روشنایی خیابان محسوب میشوند. این ابزارها با تأمین نور در شب، به امنیت و فعالیتهای شهری کمک شایانی میکردند.
این اصطلاح همچنین میتواند به لامپهایی اشاره داشته باشد که در آنها فیتیله در یک کاسه یا حفره سرامیکی یا سنگی میسوزد. در شرحی از کلیسای صومعهای دورهام که در سال ۱۵۹۳ نوشته شده، آمده است:
"همچنین در ستون جنوبی درب شبستان کلیسا، در گوشهای از ستون، یک سنگ چهارگوش قرار دارد که با ظرافت تراشیده شده است. بر هر وجه آن، تصویری بزرگ و زیبا حک شده است. بالای آن، سنگی چهارگوش قرار داشت که دوازده مشعل روغنی بر روی آن تراشیده شده بود. این مشعلها با پیه پر میشدند و هر شب، پس از غروب آفتاب، یکی از آنها روشن میشد تا نوری برای راهبان در نیمهشب، هنگام رفتن به مراسم مَتِنز (Matins)، فراهم کند."