داوری اجباری فرایندی است که در آن دولت، طرفین یک منازعه کارگری (کارگران و کارفرمایان) را ملزم به حل اختلاف از طریق داوری میکند. این روش معمولاً زمانی اعمال میشود که اعتصاب احتمالی منافع عمومی را به خطر بیندازد.
در برخی قراردادهای کارگری، بندهایی برای داوری اجباری در نظر گرفته شده است، در صورتی که طرفین نتوانند از طریق مذاکرات جمعی به توافق برسند.
داوری اجباری در استرالیا
قانون آشتی و داوری ۱۹۰۴ استرالیا با تأسیس دادگاه آشتی و داوری مشترکالمنافع، پایههای حقوقی روابط کار در این کشور را مستحکم کرد.
از سال ۱۹۰۶، استرالیا سیستم داوری اجباری بین کارفرمایان و کارگران را اجرا کرده است. این سیستم که بر پایه دادگاه روابط کار و پرونده معروف هارویستر استوار است، ستون فقرات روابط صنعتی استرالیا را تشکیل میدهد.
این سیستم از سال ۱۹۸۳ تاکنون اصلاحات متعددی را تجربه کرده است. دولت لیبرال به رهبری جان هاوارد تلاش کرد با طرح ورکچویس آن را اصلاح کند، در حالی که دولت کارگر در دوره راد-گیلارد به دنبال بازگرداندن مقررات داوری اجباری بود.