آزادی مطبوعات در هندوراس از دوران ریاستجمهوری فرانسیسکو موراسان در سال ۱۸۳۰ آغاز شد. او اصلاحات لیبرالی را اجرا کرد که شامل آزادی مطبوعات، آموزش و مذهب بود.
با وجود این، سانسور در هندوراس در اشکال مختلف ظهور کرده است. از حذف ایدئولوژیهای لیبرال و کمونیستی تا سوزاندن کتابها در کتابخانهها، مانند کتابخانه دیونیسیو هررا. در سالهای اخیر، قتل روزنامهنگاران، وکلا و قاضیان نیز به این فهرست اضافه شده است.
آزادی مطبوعات
آزادی مطبوعات از زمان استقلال هندوراس به طور رسمی وجود داشته است. در مناطق مانند جزایر بایی و لا مسکیتیا، این آزادی در دوران ریاستجمهوری خوزه سانتوس گواردیولا مجدداً تأیید شد.
آزادی ارتباطات
در هندوراس، آزادی ارتباطات وجود دارد و اکثر سازمانهای مطبوعاتی و مخابراتی خصوصی هستند.
سانسور ادبی
در دوران دیکتاتوری و حکومتهای نظامی، توزیع بسیاری از کتابها ممنوع شد، از جمله رمان «زندان سبز» نوشته رامون آمایا آمادور.
سانسور روزنامهنگاران
هندوراس در رتبه ۱۴۸ام شاخص آزادی مطبوعات گزارشگران بدون مرز قرار دارد. حملات شدید رئیسجمهور فعلی، خوان اورلاندو، به رسانهها و قوانین محافظت از اسرار دولتی از دلایل این رتبه است.
گزارشگران بدون مرز لیستی از ۳۹ فرد و نهاد تهدیدکننده آزادی مطبوعات منتشر کردهاند که میگوئل فاکوسه بارخوم، تاجر هندوراسی، یکی از آنهاست.
حملات به روزنامه «لا پرنسا»
در سال ۱۹۶۹، معاون روزنامه لا پرنسا به اتهام جاسوسی بازداشت شد. همچنین در همان سال، این روزنامه به مدت ۲۶ روز توسط ارتش سانسور شد.
قتل روزنامهنگاران
روزنامهنگاران در هندوراس اغلب قربانی تهدید، قتل و ترور میشوند. با این حال، عاملان این جنایات به ندرت شناسایی و مجازات میشوند.
سانسور در کودتای ۲۰۰۹
در کودتای ۲۰۰۹، برق، خطوط تلفن و تلویزیونهای کابلی قطع شدند و چندین شبکه تلویزیونی از پخش خبر منع شدند.