نیاز به نوسازی جادهها
در اواخر دهه ۱۹۵۰، مشخص شد که جادههای قدیمی با پلهای معلق در استان کوردوبا آرژانتین نیاز به نوسازی دارند. افزایش تردد و مبادلات تجاری بین استانهای کوردوبا، مندوسا و سانخوان، لزوم ساخت جادهای مدرن را برای کاهش زمان سفر و هزینهها مطرح کرد. همچنین، ایجاد مسیری برای اتصال بنادر اقیانوس اطلس به اقیانوس آرام از طریق کریدور کوردوبا اهمیت ویژهای یافت.
آغاز پروژه
در سال ۱۹۵۶، مهندس لایسکا، رئیس راههای استان، اعلام کرد که بهبود جاده قدیمی کافی نیست و باید جادهای جدید با استفاده از فناوریهای مدرن ساخته شود. به همین منظور، در دوران استانداری آرتورو زانیچلی، نقشهبرداری هوایی از منطقه سیراس گراندس انجام شد و جادههای دسترسی برای طراحی بهترین مسیر ایجاد گردید.
چالشهای ساخت
ساخت جاده در ارتفاعات بالا بسیار کند، سخت و دشوار بود. برای ورود به کوهستان، از مواد منفجره استفاده شد، بولدوزرها مواد را خارج کردند و کامیونهای بزرگ آن را به محل مورد نیاز منتقل کردند. کارهای ظریف با چکشهای دستی انجام شد. این مسیر از طریق توپوگرافی کوهستانی بسیار ناهموار و با درههای باریک متعدد عبور میکرد.
جزئیات فنی
جاده در منطقهای با سنگهای رسوبی و گرانیت در حال تجزیه قرار دارد که پوشش گیاهی کمی دارد. حدود ۲,۱۰۰,۰۰۰ متر مکعب سنگ جابجا شد و ۱,۱۰۰ تن مواد منفجره برای شکستن کوهستان استفاده گردید. اولین بخش ساخته شده، شیبهای غربی ماسیف دِ آچالا بود که در سال ۱۹۶۸ تکمیل شد.
تکمیل پروژه
در سال ۱۹۸۷، تصمیم گرفته شد که تمام مراحل جاده آسفالت شود تا هزینههای نگهداری آینده کاهش یابد و ایمنی رانندگان و کامیونها تأمین شود. در سال ۱۹۹۳، اولین بخش کاملاً آسفالت شده افتتاح شد و استاندار رامون مستره بخش بوسکه آلهگره - ویلا کارلوس پاس را افتتاح کرد.