افترا (Calunnia) در نظام حقوقی ایتالیا، به معنای اتهام ناروا، جرمی کیفری محسوب میشود که در ماده ۳۶۸ قانون جزایی ایتالیا (Codice Penale) تعریف شده است. این ماده بیان میدارد:
هر کس با ارائه شکایت، گله، درخواست یا تقاضا، حتی به صورت ناشناس یا با نام مستعار، مرجع قضایی یا مرجع دیگری که وظیفه گزارشدهی دارد را گمراه کند تا شخصی را که میداند بیگناه است، به ارتکاب جرمی متهم کند؛ یعنی علیه شخصی مدرکسازی کند، به حبس از دو تا شش سال محکوم خواهد شد. مجازات در صورتی تشدید میشود که فرد متهم، کسی را به جرمی متهم کند که قانون برای آن حداکثر مجازات حبس بیش از ده سال یا مجازات شدیدتری را پیشبینی کرده است. حبس از چهار تا دوازده سال خواهد بود اگر عمل منجر به صدور حکم حبس بیش از پنج سال شود و از شش تا بیست سال اگر عمل منجر به حبس ابد شود.
عناصر جرم افترا
برای تحقق جرم افترا، عنصر روانی (mens rea) شامل آگاهی و قصد متهم به اتهام زدن فردی بیگناه به ارتکاب جرمی که از بیگناهی وی مطلع است، ضروری است.
تمایز افترا با جرایم مشابه
افترا باید از توهین کیفری (ingiuria) و نشر اکاذیب کیفری (diffamazione) که مربوط به جرایم علیه آبروی شخصی در قانون جزایی ایتالیا هستند، متمایز شود.
حفاظت از منافع قانونی
به طور سنتی، جرم افترا از منافع حقوقی متعددی حمایت میکند. مهمترین منافع محافظت شده، همانا حسن جریان دادرسی و آبروی شخصی و همچنین آزادی شخصی فردی که به ناحق متهم شده است، میباشد. در گذشته، نظام حقوقی ایتالیا افترا را به ضرر منافع دولت و اجرای صحیح عدالت تلقی میکرد. این امر با گنجاندن جرم افترا در میان سایر جرایم علیه اجرای عدالت در قانون جزایی ایتالیا، برخلاف قانون جزایی فرانسه یا بلژیک که معادل افترا را با جرایم علیه آبرو طبقهبندی میکنند، مشهود است.
نکات مرتبط
- آیین دادرسی کیفری
- قانون ایتالیا
- جرایم گفتاری
- نشر اکاذیب