بولوسو سامبامورتی کیست؟
بولوسو سامبامورتی (۴ مارس ۱۸۸۶ – ۲ فوریه ۱۹۵۸)، وکیل، سیاستمدار و آزادیخواه هندی بود که از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۲ بهعنوان رئیس شورای قانونگذاری مدرس فعالیت کرد. او با این انتصاب، نخستین رئیس مجلس ایالت مدرس شد. مردم هند او را با احترام «ماهارشی بولوسو سامبامورتی» میخواندند.
سالهای آغازین زندگی
سامبامورتی در ۴ مارس ۱۸۸۶ در روستای دولا از توابع منطقه گوداوری در ریاست مدرس، در خانوادهای برهمن تلوگو زبان به دنیا آمد. پدرش، بولوسو سوباوادانولو، پژوهشگر و دانشمند وداها بود. او دوران تحصیل ابتدایی را در زادگاهش گذراند و سپس مدرک فیزیک خود را از کالج ماهاراجه در ویزیاناگرام دریافت کرد. پس از اتمام تحصیلات، مدت کوتاهی به تدریس پرداخت، اما خیلی زود راه حقوق را پیش گرفت و در سال ۱۹۱۱ موفق به اخذ پروانه وکالت شد و در شهر کوکانادا به کار وکالت مشغول شد.
وقتی در سال ۱۹۲۰ جنبش عدم همکاری آغاز شد، سخنرانی کوندا ونکاتاپایا پانتولو چنان بر او تأثیر گذاشت که شغل پرمنفعت وکالت را رها کرد و به صفوف مبارزان آزادی هند پیوست. او هنگام ترک شغل خود جملهای تاریخی بر زبان راند که فلسفهاش را نشان میداد:
فقر بهتر از بردگی است.
حضور در جنبش استقلال هند
سامبامورتی اصول و سبک زندگی گاندی را پذیرفت و به یک پیرو سرسخت مکتب او تبدیل شد. در سال ۱۹۲۳، بهعنوان عضو کمیته سازماندهی جلسه کوکانادای کنگره ملی هند انتخاب شد. او همچنین یکی از نخستین رهبرانی بود که خواستار استقلال کامل (پورنا سواراج) شد.
در آوریل ۱۹۳۰، در راهپیمایی نمک (ساتیاگراها) در چولانگی نزدیک کاکینادا شرکت کرد. او در ۱۸ آوریل ۱۹۳۰ دستگیر و به زندان ولور منتقل شد. پس از آزادی، در انتخابات مجلس مدرس در سال ۱۹۳۷ شرکت کرد و پیروز شد. کنگره ملی هند پیروز این انتخابات بود و بدین ترتیب سامبامورتی به ریاست شورای قانونگذاری مدرس منصوب شد. او این سمت را تا سال ۱۹۴۲ بر عهده داشت و در پی آغاز جنبش ترک هند، از مقام خود استعفا داد.
نقش در جنبش آندرا
بولوسو سامبامورتی ارتباط تنگاتنگی با جنبش آندرا داشت و از مدافعان سرسخت ایجاد یک استان مجزا برای تلوگوزبانان در ریاست مدرس بود. در سال ۱۹۵۲، وقتی پوتی سریرامولو در شهر مدرس برای تشکیل استان آندرا دست به اعتصاب غذا تا سرحد مرگ زد، هیچکس جرات نکرد او را پناه دهد؛ اما سامبامورتی بیدرنگ خانه خود را در اختیار او قرار داد. پوتی سریرامولو در نهایت جان خود را فدا کرد و این فداکاری منجر به تشکیل استان آندرا شد. سامبامورتی نیز در وفاداری به سبک گاندی، پیراهن از تن کرد و تنها با لباس خاکی (لونگوت) زندگی را ادامه داد.
او پس از از دست دادن همسر و جایگاه اجتماعیاش، روزهای پایانی عمر را در زادگاهش کاکینادا در فقر مطلق سپری کرد. کسانی که روزی او را میستودند، حالا از او دوری میکردند. وقتی خبر فلاکت او به گوش گویند بالابانت پانت، وزیر وقت اتحادیه رسید، او کمک مالی به سامبامورتی کرد. با این حال، این آزادیخواه در فقر و انزوا جان باخت. روایت میکنند وقتی دخترش برای دریافت کمک مالی درخواستی داد، مقامات دفتر نخستوزیری پرسیدند: «سامبامورتی کیست؟»
مرگ و یادبود
سامبامورتی در ۲ فوریه ۱۹۵۸ ساعت ۶:۱۰ صبح در خانه خود درگذشت. مقامات ارشد از جمله وزیر وقت آناگانی باگاوانتارائو، کلانتر منطقه کریشناسوامی، رئیس پلیس ویکتور، رئیس شهرداری کاکینادا دانتو بهاسکارارائو و چهرههایی چون نیلام سانجیوا ردی و راجاجی به پیکر او ادای احترام کردند.