بولکو پنجم (حدود ۱۴۰۰ تا ۲۹ مه ۱۴۶۰ میلادی) از دودمان پیاست، یکی از برجستهترین حکام سیلزیای علیا در سده پانزدهم بود. او ابتدا بههمراه پدرش بولکو چهارم بر دوکنشین اوپوله حکومت کرد و سپس از سال ۱۴۲۴ میلادی بهطور مستقل بر مناطق گلوگووِک و پرودنیک فرمان راند. از سال ۱۴۵۰ میلادی دوکنشینهای استرزلِه و نیِمودلین و از ۱۴۵۵ میلادی منطقه اولِشنو نیز به قلمرو او افزوده شد.
بولکو در جوانی در دانشگاه پراگ تحصیل کرد و تحت تأثیر آموزههای یان هوس قرار گرفت. این گرایش مذهبی بعدها در سیاستهایش نمود یافت. ازدواج او با الیزابت، دختر وینسنت گرانوفسکی، ثروت و پیوندهایی با دربار لهستان برایش به ارمغان آورد.
در سال ۱۴۲۸ میلادی، با حمله نیروهای هوسیت به سیلزی، بولکو ابتدا به مقابله پرداخت اما بهسرعت تغییر موضع داد. او نهتنها از هوسیها استقبال کرد، بلکه با مصادره اموال کلیسا، ثروت قابلتوجهی بهدست آورد. این اقدامات باعث تکفیر او در سال ۱۴۴۳ میلادی شد.
بولکو در سالهای بعد به گسترش قلمرو خود پرداخت و مناطقی مانند نیسا و کلوتسبورک را تصرف کرد. با این حال، شکست در نبرد تربنیتسا (۱۴۳۳ میلادی) روند فتوحاتش را کند کرد. او همچنین درگیر مناقشاتی با اسقف کراکوف بر سر دوکنشین سیویرژ شد که خسارات زیادی به بار آورد.
زندگی شخصی بولکو تحت تأثیر مرگ زودهنگام پسرش وندسلاس قرار گرفت. او پس از طلاق از همسر اولش، با هدویگ ازدواج کرد، اما این ازدواج نیز بدون فرزند ماند. بولکو در سال ۱۴۶۰ میلادی در گلوگووِک درگذشت و در کلیسای فرانسیسکنها به خاک سپرده شد.