باختر (به پارسی باستان: بَختَریش) یکی از ساتَپّیهای امپراتوری هخامنشی بود که بین سالهای ۵۴۵ تا ۵۴۰ پیش از میلاد توسط کوروش بزرگ فتح شد. این منطقه در کتیبه بیستون در سال ۵۲۰ پیش از میلاد ذکر شده است.
باختر از این جهت ویژه بود که تحت حکومت ولیعهد یا جانشین تعیینشده اداره میشد. پایتخت آن شهر باختر بود و گاهی شامل منطقه سغد نیز میشد. در دوران داریوش بزرگ، باختریان و اگلیان در یک ناحیه مالیاتی قرار گرفتند و موظف بودند سالانه ۳۶۰ تالنت مالیات پرداخت کنند.
از دوران داریوش اول، جوامع و زبان یونانی در این منطقه رواج یافت. این امر پس از آن رخ داد که ساکنان شهر بارکا در سیرنائیک، به دلیل امتناع از تحویل دادن قاتلان، به باختر تبعید شدند. تا زمان ورود اسکندر بزرگ در ۳۲۸ پیش از میلاد، یونانیان تبعیدی، عمدتاً اسیران جنگی، به این منطقه فرستاده شدند. این مهاجران بعدها پادشاهی یونانیمآب باختر را تأسیس کردند.