موقعیت جغرافیایی
جنگل ایالتی آماپا میان ده شهردستان منطقه تقسیم شده است؛ از جمله تارتاروگالزینو، پراکووبا، پورتو گراند، اوایاپوکه، مازاغائو، فریرا گومس، کالسوئنه، پدرا برانکا دو آماپاری، آماپا و سرا دو ناویو.
از سوی غرب، این جنگل به پارک ملی کوههای توموکوماکه و جنگل ملی آماپا میپیوندد. در شمال شرقی نیز هممرز با پارک ملی کابو اورانژ است.
این منطقه بیش از ۱۶.۵ درصد از مساحت ایالت را پوشش میدهد و سهم مناطق حفاظتشده آماپا را به ۶۳.۵ درصد از کل خاک این ایالت میرساند. جنگل ایالتی آماپا بخشی جداییناپذیر از کریدور بومشناختی آماپا محسوب میشود.
پیشینه تاریخی
ایده ایجاد این جنگل به سال ۲۰۰۴ و پیشنهاد رئیسجمهور وقت برزیل، لولا داسیلوا، بازمیگردد. او پیشنهاد داد زمینهای فدرال در صورت تبدیل شدن به منطقه حفاظتشده، به ایالت واگذار شوند. در سال ۲۰۰۶، مجلس قانونگذاری آماپا با اتفاق آرا تأسیس این جنگل را تصویب کرد.
در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶، والدز گویس، فرماندار وقت آماپا، با امضای قانون ۱.۰۲۸، رسماً جنگل ایالتی آماپا را تأسیس کرد. هدف از این اقدام، بهرهبرداری پایدار از منابع تجدیدپذیر و غیرتجدیدپذیر، حفظ تنوع زیستی و سایر ویژگیهای بومشناختی، و همچنین ایجاد مدلی عادلانه و از نظر اقتصادی پایدار بود.
در ۷ دسامبر ۲۰۰۷، فرمان فدرال شماره ۶.۲۹۱ زمینهای دولتی واقع در این جنگل را برای استفاده پایدار به ایالت آماپا منتقل کرد.
با این حال، زمانی که فرماندار کامیلو کاپیبریبی اجرای طرحها را آغاز کرد، برخی از قانونگذاران به رهبری آیدر پنا با آن مخالفت کردند و ادعا نمودند که این جنگل به تولیدکنندگان خرد منطقه آسیب میزند. در نوامبر ۲۰۱۳، دستورالعملی برای تعیین دقیق مرزهای جنگل با ۱۷ پروژه اسکانسازی صادر شد.
متأسفانه چوبهای این پروژهها رو به اتمام است و مزارع سویا جایگزین آنها شدهاند. در فوریه ۲۰۱۴، تلاشی برای لغو وضعیت حفاظتی جنگل شکست خورد؛ چرا که کارشناسان هشدار دادند در صورت لغو، زمینها مجدداً به مالکیت دولت فدرال درخواهند آمد.