دفتر بیگانگان در سال ۱۷۹۳ برای اجرای قانون بیگانگان ۱۷۹۳ تأسیس شد. این قانون نخستین تلاش قانونی برای کنترل ورود بیگانگان به بریتانیا بود و هدف اصلی آن مهار ورود پناهجویان فرانسوی و انقلابیون مشکوک بود. این نهاد به عنوان زیرمجموعه وزارت کشور فعالیت میکرد که خود تنها ۱۱ سال پیش از آن تأسیس شده بود.
نخستین سرپرست این دفتر ویلیام هاسکیسون بود. در ژوئیه ۱۷۹۸، دفتر بیگانگان از ساختمان وزارت کشور در وایتهال به خیابان کراون ۲۰ در وستمینستر منتقل شد. اگرچه ظاهراً بخشی از وزارت کشور بود، اما وظایف گستردهتری از جمله نظارت داخلی و خارجی بر افراد خارجی مشکوک داشت.
دفتر بیگانگان بخشی از سازوکار امنیتی و اطلاعاتی دولت بود و فعالیتهایش در کنار قوانین دیگر آن زمان، مانند لایحه پلیس وستمینستر ۱۷۹۲، قرار میگرفت. در سال ۱۷۹۴، ویلیام ویکام به عنوان سرپرست جدید منصوب شد و در دوران او، دفتر در سال ۱۷۹۸ گسترش یافت و تا سال ۱۸۰۲ عملاً به یک آژانس اطلاعاتی تبدیل شد.
الیزابت اسپارو آن را «نخستین سرویس مخفی جامع بریتانیا در مفهوم مدرن» میداند که پیشگام نهادهایی مانند S.O.E. و M.I.5 و M.I.6 شد.
یکی از مشهورترین اقدامات این دفتر، اخراج تالیران، دیپلمات فرانسوی، در مارس ۱۷۹۴ بود. پس از ۱۸۱۶ و برقراری صلح، نقش دفتر بیگانگان مبهم و تقریباً غیرضروری شد. بین ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۶ تنها ۱۷ نفر اخراج شدند، در حالی که در دهه ۱۷۹۰ سالانه حدود ۵۰ نفر اخراج میشدند.
با تصویب قانون ثبت بیگانگان ۱۸۳۶، دفتر بیگانگان و کارکنانش منحل شدند. این قانون سیستم ثبت داخلی را جایگزین کرد که اگرچه به سرعت متروک شد، اما تا قانون بیگانگان ۱۹۰۵ در کتاب قوانین باقی ماند.