درگیری آلبانی و یوگسلاوی
درگیری آلبانی و یوگسلاوی، که گاهی با عنوان شورش مسلحانه یوگسلاوی در آلبانی نیز شناخته میشود، عملیات مخفی پارتیزانی یوگسلاو در خاک آلبانی بود. هدف اصلی این عملیات، کشف تبلیغات و اطلاعات آلبانی و همچنین سرنگونی دولت انور خوجه بود تا از یوگسلاوی در برابر حمله احتمالی آلبانی محافظت شود.
پیشزمینه
پس از عملیات پارتیزانی موسوم به عملیات ارزشمند (Operation Valuable)، یوگسلاوی تصمیم گرفت عملیات خود را برای جلوگیری از وقوع جنگ با آلبانی ادامه دهد. بدین منظور، مأموران ارتش یوگسلاوی به آلبانی اعزام شدند تا وضعیت موجود را بررسی کنند.
در سال ۱۹۴۹، درگیری میان آلبانی و یوگسلاوی به طور قابل توجهی گسترش یافت و به آستانه جنگ نزدیک شد. انور خوجه تلاش کرد تا کل دستگاه دولتی و سیاسی آلبانی را بر روی «افشای سیاست بورژوایی و ضدکمونیستی یوگسلاوی» متمرکز کند. متعاقباً، اطلاعات و تبلیغات منتشر شده توسط هر دو کشور در همین راستا تغییر یافت.
عملیات
در سال ۱۹۵۰، قرار بر این بود که نیروهای مأمور یوگسلاوی، گروهی موسوم به «دار و دسته تیتو» متشکل از صربها، سلطنتطلبان آلبانیایی و داوطلبان یونانی را جذب کرده و آنها را برای انجام مأموریت آماده کنند.
در سال ۱۹۵۱، سه لشکر ارتش یوگسلاوی در منطقه مرزی آلبانی مستقر شدند؛ یکی نزدیک پودگوریتسا، یک لشکر موتوریزه در اسکوپیه و لشکر دیگری بین دیبرا و اوهرید. مقامات آلبانی هشدار دریافت کردند و متعاقباً بیش از ۱۵۰ نفر (عوامل مسئول یوگسلاو) که در مناطق مرزی با یوگسلاوی خطرناک یا مشکوک تلقی میشدند، دستگیر شدند. در مجموع ۳۶۰۰ نفر برای این عملیات استخدام شدند و مأموران نیز «عوامل تیتو» یا «سربازان تیتو» نامیده میشدند.
وظیفه عوامل/سربازان تیتو سرنگونی رژیم آلبانی از طریق انتشار اسناد تبلیغاتی، انتقال اطلاعات به یوگسلاوی و افشای وضعیت داخلی آلبانی بود. نیروهای یوگسلاو در تأمین تجهیزات توسط سیا (CIA) یاری دریافت میکردند.
تنشهای مرزی
در سال ۱۹۴۸، پس از اعزام مأموران او.د.ب.آ (UDBA) یوگسلاوی به آلبانی، تمامی مأموران دستگیر شدند. سازمان او.د.ب.آ یوگسلاوی همچنان تلاش میکرد از مأموران خود محافظت کند، اما آنها توسط گارد مرزی آلبانی دستگیر شدند و مأموران او.د.ب.آ یوگسلاو شکنجه شده و سرشان با صندلی توسط سیگوریمی (Sigurimi) مورد ضرب و جرح قرار گرفت.
در سال ۱۹۴۸، همزمان با گسترش درگیری، سربازان گارد مرزی آلبانی تصمیم به انتقام گرفتند. آنها با ۲۲۵ سرباز آلبانیایی به خاک یوگسلاوی یورش برده، به سربازان و شهروندان یوگسلاو حمله کردند، ۱۰ سرباز یوگسلاو را کشتند، ۱۵ شهروند یوگسلاو را زخمی کردند و ۳ مأمور او.د.ب.آ را ربودند.
پیامدها
بسیاری از سربازان یا تحت نظارت قرار گرفتند، دستگیر شده و به اردوگاههای کار اجباری فرستاده شدند، یا به دادگاه سپرده شده و با حکم اعدام مواجه شدند.
در اواخر دهه ۱۹۷۰، انور خوجه، رهبر آلبانی، پس از مرگ تیتو، قصد داشت به یوگسلاوی حمله کند تا کوزوو و همچنین بخشهایی از مونتهنگرو و مقدونیه را که اکثریت آلبانیایینشین داشتند، بازپس گیرد و دوباره آلبانی بزرگ را تشکیل دهد.