احمد توفیق (۱۲ ژوئیه ۱۹۶۵ - ۲۳ مارس ۲۰۱۷) روزنامهنگار اندونزیایی بود که به دلیل مقالات انتقادیاش علیه دیکتاتوری سوهارتو شهرت یافت. او در مجله تمپو کار میکرد تا اینکه این مجله در سال ۱۹۹۴ توسط دولت سوهارتو ممنوع شد. این ممنوعیت باعث اعتراضات سراسری و محکومیت بینالمللی شد.
پس از تعطیلی تمپو، توفیق به همراه دیگر روزنامهنگاران، اتحادیه روزنامهنگاران مستقل (AJI) را تأسیس کرد. دولت سوهارتو این اتحادیه را به رسمیت نشناخت، اما توفیق به عنوان رئیس آن فعالیت کرد. او همچنین مدیر رادیو صدای فلسطین در اندونزی بود.
زندگینامه
توفیق در ۱۲ ژوئیه ۱۹۶۵ در جاکارتا متولد شد. پس از اتمام دبیرستان، در دانشگاه اسلامی باندونگ تحصیل کرد و با مدرک کارشناسی حقوق فارغالتحصیل شد. او در دوران دانشگاه در اعتراضات دانشجویی علیه پرونده زمینهای بادگا شرکت کرد و کمی قبل از مرگش، مدرک کارشناسی ارشد روابط بینالملل را از دانشگاه پاجاجاران دریافت کرد.
دستگیری و زندان
در ۱۶ مارس ۱۹۹۵، به دلیل انتشار مقالاتی در مجله مستقل AJI درباره جانشینی ریاست جمهوری و ثروت شخصی سوهارتو، توفیق دستگیر شد. او بر اساس ماده ۱۹ قانون مطبوعات و ماده ۱۵۴ قانون کیفری متهم شد. توفیق در مصاحبهای با نیویورک تایمز گفت: «برای انتشار مطلب، باید مجوز وزارت اطلاعات داشته باشید... ما مجوز نداشتیم، چون با این قانون موافق نبودیم.»
در ۱ سپتامبر ۱۹۹۵، او به سه سال زندان محکوم شد. کمیته حمایت از روزنامهنگاران دستگیری او را محکوم کرد و سوهارتو را یکی از «۱۰ دشمن اصلی مطبوعات» نامید. توفیق در ژوئیه ۱۹۹۷ پس از گذراندن دو سوم محکومیتش، آزاد شد.
پرونده ویناتا
پس از ازسرگیری انتشار تمپو، توفیق در مقالهای در مارس ۲۰۰۳، به نقش تومی ویناتا، یکی از قدرتمندترین تجار اندونزی، در آتشسوزی بازار پارچه تانه آبانگ جاکارتا اشاره کرد. این مقاله باعث شکایت ویناتا و حمله به دفتر تمپو شد. در نهایت، توفیق و همکارانش تبرئه شدند و حکم دادگاه به نفع آنها تغییر کرد.
زندگی شخصی
توفیق با سیفاللیین ازدواج کرد و به نقاشی و سرودن شعر علاقه داشت. او در ۲۳ مارس ۲۰۱۷ به دلیل سرطان ریه درگذشت.