عبارت مورد نظر خود را بنویسید
سومکیات پونگپایبون، استاد دانشگاه ناخون راتچاسیما در تایلند، از چهرههای برجسته سیاسی و مدافع حقوق فقرا بود. او به عنوان نماینده مجلس از حزب دموکرات و رهبر ائتلاف مردمی برای دموکراسی فعالیت کرد و از منتقدان سرسخت نخستوزیر وقت، تاکسین شیناواترا، بود. پونگپایبون همچنین از بنیانگذاران حزب توده بود و تا پایان عمر به مبارزه علیه فساد سیاسی و فقر پرداخت.
باس ونت ووت، سیاستمدار بازنشسته هلندی، در سال ۲۰۲۱ به عنوان وزیر امور اقتصادی و سیاست آبوهوایی در کابینه سوم روته خدمت کرد. او عضو حزب مردمی برای آزادی و دموکراسی (VVD) بود و پیش از آن از ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ به عنوان نماینده مجلس و سپس دبیر دولت در امور اجتماعی و اشتغال فعالیت داشت.
سال ۲۰۱۷ در حوزه فلسفه شاهد رویدادهای مهمی بود، از جمله تأسیس وبسایت کیالو برای نقشههای استدلالی مشارکتی، برگزاری کنفرانسهایی به یاد فیلسوفان برجسته، و اعطای جوایز معتبر به فیلسوفان و اندیشمندان. همچنین، آثار ارزشمندی در زمینههای مختلف فلسفی منتشر شد و جامعه فلسفی با درگذشت چند تن از فیلسوفان برجسته روبرو گردید.
تام ون کامپن، سیاستمدار هلندی و عضو فعلی مجلس نمایندگان از حزب لیبرال محافظهکار VVD، فعالیت سیاسی خود را از شورای شهر زووله آغاز کرد. او در زمینههای مختلفی از جمله سیاستگذاری کشاورزی، کیفیت غذا و مسائل مربوط به انتشار نیتروژن فعال بوده است.
محمد اقبال، شاعر ملی پاکستان، فلسفه سیاسی پویایی را پایهگذاری کرد که از ناسیونالیسم سراسری هند آغاز شد و به جهانگرایی اسلامی رسید. او با نقد دموکراسی غربی، سکولاریسم و سرمایهداری، نظام «دموکراسی معنوی» را بر مفاهیمی چون توحید، خودی و ملت پیشنهاد داد و نخستین بار اندیشه تشکیل کشوری مستقل برای مسلمانان شبهقاره را مطرح ساخت.
کلودیا مو، روزنامهنگار و سیاستمدار هنگکنگی، از اعضای اردوگاه دموکراسیخواه است. او به دلیل فعالیتهایش در راستای دموکراسی، در ژانویه ۲۰۲۱ تحت قانون امنیت ملی هنگکنگ بازداشت و به توطئه برای براندازی متهم شد. مو سابقه فعالیت در رسانهها و نویسندگی دارد و از بنیانگذاران حزب مدنی در ۲۰۰۶ است.
حزب میانهروها (LC) یک حزب سیاسی میانهراست در فرانسه است که در سال ۲۰۰۷ توسط اعضای اتحادیه برای دموکراسی فرانسه (UDF) تأسیس شد. این حزب پس از مخالفت با تصمیم فرانسوا بایرو برای تأسیس جنبش دموکراتیک (MoDem)، به حمایت از نیکلا سارکوزی پرداخت و ائتلاف خود را با اتحادیه برای جنبش مردمی (UMP) ادامه داد. این حزب با نامهای مختلف از جمله «مرکز نو» و «حزب لیبرال اجتماعی اروپایی» شناخته شده است.
اتو کیرشهایمر (۱۹۰۵-۱۹۶۵)، حقوقدان آلمانی با تبار یهودی و دانشمند سیاسی مدرسه فرانکفورت بود. او با تمرکز بر ساختار دولت و قانون اساسی، آثار مهمی در زمینه نظریه دولت، دموکراسی و ساختار احزاب سیاسی به جای گذاشت. کیرشهایمر در دوران نازیسم به آمریکا مهاجرت کرد و در سازمان اطلاعات استراتژیک (OSS) و دانشگاههای معتبر آمریکا فعالیت داشت.
کانچان چاندرا، استاد علوم سیاسی در دانشگاه نیویورک، پژوهشگری پیشرو در زمینههای سیاستهای قومیتی، نظریه دموکراسی و سیاستهای جنوب آسیا است که آثارش تحولی در درک احزاب قومی ایجاد کرده است.
کارل ادوارد بریتر (زاده ۱۹۳۰) محقق برجسته آموزش و استاد بازنشسته مؤسسه مطالعات آموزشی انتاریو در دانشگاه تورنتو است. او بهخاطر تحقیقاتش در زمینه ساخت دانش و یادگیری مشارکتی کامپیوتری شناخته میشود. بریتر بههمراه مارلن اسکاردامالیا نظریه «ساخت دانش» را توسعه داد و از بنیانگذاران سیستم CSILE، نخستین شبکه یادگیری مشارکتی، بود.
انتخابات در جمهوری دموکراتیک عربی صحرا (SADR) به صورت منظم در سطوح ملی، منطقهای و محلی توسط دولت در تبعید برگزار میشود. این انتخابات در چارچوب یک نظام دموکراتیک مشارکتی و غیرحزبی برگزار میشود، زیرا ساختار SADR و جبهه پولیساریو (تنها جنبش سیاسی به رسمیت شناخته شده) به صورت موازی عمل میکنند. SADR مدعی حاکمیت بر صحرای غربی است که از سال ۱۹۷۵ تحت اداره مراکش قرار دارد. مناقشه بر سر حاکمیت این منطقه بین مراکش و جبهه پولیساریو ادامه دارد.
لوکاس مندز کامپوس، روزنامهنگار و مجری تلویزیونی برزیلی، برنده جایزه معتبر ماریا مورس کابوت است. او به دلیل تلاشهایش در ترویج گفتگو و دموکراسی در قاره آمریکا، در سال ۲۰۱۵ این جایزه را دریافت کرد. مندز با پوشش رویدادهای مهم جهانی و مصاحبه با شخصیتهای برجسته، نقش قابل توجهی در عرصه خبرنگاری داشته است.
برج صلح، اثری مشارکتی و نمادین علیه جنگ ویتنام بود که در ۱۹۶۶ توسط هنرمندانی چون ایروینگ پتلین و مارک دی سوورو در لسآنجلس ساخته شد. این برج با نمایش آثار صدها هنرمند، به نماد مقاومت تبدیل شد و چهل سال بعد، برای اعتراض به جنگ عراق در نیویورک بازآفرینی گردید.
نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا، در اوت ۲۰۲۲ به تایوان سفر کرد. این سفر که بخشی از تور آسیایی او بود، با واکنش شدید چین مواجه شد. پلوسی در این سفر بر حمایت آمریکا از دموکراسی تایوان تأکید کرد.
تان مینت، سیاستمدار میانماری، در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۳ متولد شد. او به عنوان نماینده مجلس از حزب اتحادیه ملی برای دموکراسی (NLD) فعالیت کرد و در سال ۲۰۱۶ به عنوان وزیر بازرگانی در کابینه هتین کیو منصوب شد. با این حال، مدرک دکترای او از دانشگاهی غیرمعتبر مورد مناقشه قرار گرفت. در کودتای ۲۰۲۱ میانمار، او تحت حصر خانگی قرار گرفت.
دورگاناندا جها، مبارز جوان دموکراسیخواه نپال، در سال ۱۹۶۲ برای اعتراض به حکومت مستقیم شاه ماهندرا بمبی پرتاب کرد و دو سال بعد در ۲۱سالگی اعدام شد.
آگوستین جونگ کانگ (۸ اکتبر ۱۹۲۳ تا ۲۲ اوت ۲۰۰۹) به دلیل تلاشهایش در زمینه دموکراسی عملی و استفاده از همکاری منطقهای برای تقویت اتحادیههای اعتباری پایدار اقتصادی و انسانی، برنده جایزه رامون مگسیسای شد.
صبیحالدین احمد (۱۹۴۹-۲۰۰۹) قاضی ارشد دادگاه عالی سند و عضو دیوان عالی پاکستان بود. او با سابقهای درخشان در حقوق بشر، حکم تاریخی در زمینه غرامت مالی برای بازداشتشدگان صادر کرد. احمد از سوگند خوردن تحت فرمان موقت قانون اساسی در دوران پرویز مشرف خودداری کرد و پس از بازگشت دموکراسی به خدمت ادامه داد.
کانال سوارا (پیشتر با نام کانال سوارا شناخته میشد) یک شبکه ۲۴ ساعته مستقل برای پارلمان اندونزی بود. این کانال با هدف ارتقای شفافیت در فرآیند دموکراسی تأسیس شد و معادل محلی شبکه سی-اسپن آمریکا به شمار میرفت. سوارا به طور منظم برنامههای زنده و ضبطشدهای را برای آگاهیبخشی سیاسی به مردم اندونزی تولید میکرد. این شبکه در سال ۱۹۹۹ با حمایت مالی IFES و USAID تأسیس شد.
کتاب «تروریسم در ایتالیا از ۱۹۴۵ تاکنون» نوشتهی جووانی پلهگرینو، وکیل و سیاستمدار ایتالیایی، به بررسی وضعیت سیاسی ایتالیا از احیای دموکراسی در ۱۹۴۵ تا به امروز میپردازد. نویسنده معتقد است ایتالیا شاهد جنگی کمشدت بین غرب و شرق اروپا و همچنین بین دموکراسی و کمونیسم بوده است. این کتاب با مقایسهی ایتالیا با کشورهای اروپایی مانند اسپانیا و ایرلند، به ریشههای تروریسم در این کشور میپردازد.
