عبارت مورد نظر خود را بنویسید
خاندورو لامو (۱۹۱۴-۲۰۰۳) پزشک برجسته طب تبتی و پیرو بودایسم تبتی بود که نقش کلیدی در ساخت و نگهداری صومعه شچن در نپال داشت. او همسر دیلگو خینتسه رینپوچه بود و در فرار از تهاجم چین به تبت در ۱۹۵۹ نقش حیاتی ایفا کرد. پس از مهاجرت به بوتان، تا پایان عمر به توسعه مؤسسات مذهبی برای زنان پرداخت.
معبد بانیونیبو، بنایی بودایی از قرن نهم میلادی، در روستای بوکوهارجو، منطقه یوگیاکارتا، اندونزی واقع شده است. این معبد با سقف منحنیشکل و استوپای منحصربهفرد، نمادی از معماری جاوه باستان است. بازسازی آن پس از کشف در ۱۹۴۰، در ۱۹۷۸ به پایان رسید.
تادائو اوکازاکی، هنرمند ژاپنی متولد ۱۹۴۳ در توکیو، با ریشه در مکتب زن بودایی، زندگی و آثارش را در شمال شرقی ژاپن و نیویورک دنبال کرد. او با تلفیق سنتهای ژاپنی و تکنیکهای مدرن، مفهوم «ما» (فضای خالی معنادار) را در نقاشی و شعر هایکو توسعه داد. آثار او در گالریهای معتبر جهانی از جمله نیویورک و توکیو به نمایش درآمده است.
مونگکید، مرکز شهرستان ماگلنگ در استان جاوه مرکزی اندونزی، در روستای ساویتان واقع شده است. این شهر در ۲۲ مارس ۱۹۸۴ به عنوان جایگزین شهر ماگلنگ به عنوان مرکز شهرستان انتخاب شد. معبد بودایی بوروبودور، یکی از جاذبههای اصلی، در ۴ کیلومتری مرکز مونگکید قرار دارد.
کنشکای، گروهی بودایی در ژاپن، از سال ۱۹۴۲ با معبد اصلی تایشِکِیجی در ارتباط بوده است. این گروه که در ابتدا با نام میوشینکو (Myoshinko) شناخته میشد، در طول تاریخ خود شاهد اختلافات داخلی، جابجایی مکانی و درگیری با سازمانهای دیگر مانند سوکا گاکای (Soka Gakkai) بوده است. کنشکای بر باور خود مبنی بر اینکه امپراتور ژاپن تنها فرد مجاز به اعلام گسترش دین نیچیرن سوشو است، تأکید دارد.
آژان سوندارا، زاده ۱۹۴۶، یک راهبه بودایی فرانسویالاصل است که در سنت آژان سومدهو تربیت یافته است. او ابتدا به عنوان رقاص و مدرس رقص فعالیت میکرد، اما در دهه سوم زندگیاش به بودیسم گروید. سوندارا از نخستین زنانی بود که در ۱۹۷۹ به عنوان راهبه مبتدی و در ۱۹۸۳ به عنوان راهبه کامل توسط آژان سومدهو پذیرفته شد. او نقش کلیدی در تأسیس جامعه راهبهها در صومعه آماوارتی داشت و سالها در اروپا و آمریکای شمالی به تدریس و رهبری دورههای مراقبه پرداخته است.
هنگتوین نیکایا، با نام رسمی کاتوبهومیکا ماهاساتیپتهانا نیکایا، یکی از ۹ فرقهی رسمی رهبانان بودایی در میانمار است. این فرقه که در قرن نوزدهم میلادی در ماندالای تأسیس شد، به دلیل رویکرد سختگیرانه و سادهزیستی در آیینهای بودایی شناخته میشود. اعضای آن تنها به یادبود و تعالیم بودا احترام میگذارند و آیینهای غیرمرتبط مانند پرستش نات را رد میکنند.
لوزانگ سامتن، محقق تبتی-آمریکایی و هنرمند ماندالای ماسهای، از معدود افراد جهان است که در هنر سنتی ماندالای تبتی تخصص دارد. او که سابقاً راهب بودایی بود، بهعنوان مدیر معنوی مرکز بودایی تبتی چنرزیگ در فیلادلفیا فعالیت میکند. سامتن دو کتاب نوشته و در ساخت اولین ماندالای ماسهای تبتی در غرب در سال ۱۹۸۸ نقش داشت.
بخش غربی پپیلیانا یکی از تقسیمات اداری (Grama Niladhari) در منطقه کسبوا، ناحیه کلمبو، استان غربی سریلانکا است. این بخش با کد ۵۳۵، جمعیتی عمدتاً سینحالی و بودایی دارد و با مناطق همسایهای مانند بلانویلا و کووهوالا احاطه شده است.
معجزههای بودا به تواناییهای فراطبیعی و کرامات منسوب به گوتاما بودا در متون بودایی اشاره دارد. این کرامات عمدتاً حاصل قدرتهای فراطبیعی حاصل از مراقبه هستند، نه معجزههای الهی. این قدرتها شامل شش دانش برتر، مانند تواناییهای روانی، شنوایی الهی، تلهپاتی و یادآوری زندگیهای گذشته است.
فارو، راهب برجسته بودایی در دوران تانگ چین، شاگرد دمان هنگرن بود. او نقش کلیدی در انتقال دارما و احیای جایگاه صومعه شائولین داشت. مفهوم «سلسلهی معنوی» در زن بودایی، احتمالاً از او یا پیروانش نشأت گرفته است.
دارمستالی، روستایی در شهرداری تاراکشوار ناحیه کاتماندو در استان شماره ۳ نپال، با جمعیتی حدود ۶۵۳۰ نفر و ۱۴۲۱ خانوار، به دلیل فرهنگ غنی نیوا و معبد ماهانکال شهرت دارد. این روستا در ۴ کیلومتری جاده بالاجو رینگ واقع شده و دارای استوپای بودایی و جشن معروف پانها چاهره (غوده جاترا) است.
گیالتصاب، واژهای تبتی به معنای «نایبالسلطنه»، عنوانی ویژه برای مقامات مذهبی خاص است. این عنوان به دو شخصیت برجسته اشاره دارد: گیالتصاب جِه، نخستین گاندِن تریپا، و گوشیر گیالتصاب، سلسلهای از تولکوهای کارما کاگیو که آخرین آنها در ۱۹۵۴ میلادی زاده شد.
معبد لونگشان نام چندین معبد بودایی در چین و تایوان است. از مشهورترین آنها میتوان به معبد لونگشان در منطقه وانهوآ تایپه، معبد لونگشان لوکانگ در چانگهوآ، و معبد لونگشان فنگشان در کائوسیونگ اشاره کرد. هر یک از این معابد دارای تاریخچه و معماری منحصر به فردی هستند.
سمبهادوا جایانتی، که به آن سمبودا جایانتی نیز گفته میشود، جشنی مذهبی در ارتباط با وساک است. این رویداد در کشورهای ترواده مانند سریلانکا، هند و جوامع بودایی سایر کشورها برگزار میشود و بر روشنگری بودا و آموزههای او تأکید دارد.
سودارشان ماهاستاویر (۱۹۳۸-۲۰۰۲)، راهب بودایی و نویسنده نپالی، نقش مهمی در توسعه بوداییت تراودای در نپال و غنای ادبیات نپال بهاسا ایفا کرد. او به دلیل فعالیتهایش در حمایت از حقوق زبانی توسط رژیم پانچایات زندانی شد. سودارشان با نگارش نمایشنامهها، داستانهای کوتاه و شعر، میراث ادبی ارزشمندی بر جای گذاشت.
معبد کایشان، واقع در روستای شینچنگ نزدیک گائوبیدیان در استان هبئی چین، از دوران دودمان تانگ بنیانگذاری شد. این معبد در قرنهای بعد به یکی از مهمترین مراکز بودایی تبدیل شد، اما در قرنهای اخیر رو به زوال رفت. تالار اصلی معبد که در سال ۱۰۳۳ در دوران دودمان لیائو ساخته شده، در قرن بیستم به عنوان مدرسه و انبار غله استفاده شد. در سال ۲۰۰۲، پروژه مرمت این تالار آغاز و در سال ۲۰۰۷ به پایان رسید.
چائِنسی، شهری در شهرستان شیانگتان استان هونان چین، با جمعیتی بالغ بر ۴۳ هزار نفر، دارای ۳۰ روستا و یک جامعه محلی است. این شهر با تاریخچهای مرتبط با معبد بودایی چائِن در دوران سلسله مینگ، اقتصاد مبتنی بر گرانیت، بامبو و فندق چینی دارد و تئاتر محلی هواگوشی در فرهنگ آن تأثیرگذار است.
نرادا ماها تِرا (۱۸۹۸-۱۹۸۳) راهب، دانشمند و مبلغ بودایی سریلانکایی بود که نقش مهمی در گسترش تعالیم بودا در آسیا و غرب ایفا کرد. او به عنوان سرپرست معبد واجیراراما در کلمبو فعالیت داشت و با سفر به کشورهای مختلف، بودیسم تراودایی را ترویج داد. آثار او مانند «بودا و تعالیم او» و «اخلاق برای همه» همچنان مرجع مهمی در مطالعات بودایی هستند.
سیدانتا، واژهای سانسکریت، به معنای دیدگاه پذیرفتهشده در مکاتب فلسفی هند است. این مفهوم در فلسفه هندو، بودایی و جین کاربرد دارد و به متون بنیادین و نظریههای تثبیتشده اشاره میکند. در ستارهشناسی هند نیز سیدانتا به مجموعهای از متون پیشرفته اطلاق میشود که جایگزین سنتهای کهنتر شدند.
