43 مقاله — صفحه 1 از 4
اندرو بوید، نویسنده و طنزپرداز آمریکایی، متولد ۱۹۶۲ در نیویورک، از فعالان پیشرو در کمپینهای خلاقانه برای تغییر اجتماعی است. او بنیانگذار کمپین طنزآمیز «میلیاردرها برای بوش» و جنبش عدالت اجتماعی «۹۸ درصد دیگر» است. بوید نویسنده کتابهایی مانند «مشکلات زیبا» و «کتاب آشپزی فعالان» است که به تاکتیکهای نوآورانه در فعالسازی اجتماعی میپردازند.
مردم نارنجی ممکن است به موارد مختلفی اشاره داشته باشد: از یک گروه موسیقی راک اسپانیایی در فلوریدا تا فیلمی اسرائیلی و حتی پیروان جنبش راجنیش که به دلیل لباسهای نارنجیشان شناخته میشوند.
قیام شرابسازان لانگوِدوک در سال ۱۹۰۷، جنبش گستردهای در مناطق لانگوِدوک و پیرنهشرقی فرانسه بود که توسط دولت ژرژ کلمنسو سرکوب شد. این قیام در واکنش به بحران جدی صنعت شرابسازی در آغاز قرن بیستم رخ داد و با اتحاد شرابسازان کوچک علیه تقلبات بازار و واردات شراب الجزایری شکل گرفت.
گروه مارکسیست انقلابی، یک سازمان تروتسکیست در ایرلند در دهه ۱۹۷۰ بود که با هدف اتحاد ایرلند و تأثیرگذاری بر جنبش دانشجویی فعالیت میکرد. این گروه با انتشار نشریه «مارکسیت ریویو» و شرکت در اعتراضات علیه بازداشتهای خودسرانه در ایرلند شمالی، به مبارزه برای حقوق زنان و کارگران پرداخت.
لیگ زنان رومانی، نخستین سازمان سراسری حقوق زنان در این کشور، در سال ۱۸۹۴ توسط کرنلیا امیلیان، اوژنیا دو روس یانکلسکو و سوفیا نادژده تأسیس شد. این سازمان با هدف ارتقای جایگاه قانونی، سیاسی، اقتصادی و آموزشی زنان فعالیت میکرد و نشریهای به نام «بولتن لیگ زنان» منتشر مینمود.
آزادیبخشی فمینیستهای لزبین، سازمانی برای دفاع از حقوق لزبینها در نیویورک، در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد. این گروه که ابتدا کمیته آزادی لزبینها نام داشت، از اتحاد فعالان همجنسگرا جدا شد و با رهبری ژان او'لیری شکل گرفت. آنها در کمپینهای مختلفی از جمله مبارزه با تبعیض جنسیتی و به تصویر کشیدن منفی لزبینها در رسانهها شرکت کردند.
النورا مونرو بابکاک (۱۸۵۲-۱۹۳۴) از رهبران پیشگام جنبش حق رأی زنان در آمریکا بود. او از سال ۱۸۸۹ بهطور فعال در این جنبش شرکت کرد و سالها مسئولیت بخش مطبوعاتی انجمن ملی حق رأی زنان را بر عهده داشت. بابکاک با تأسیس باشگاه برابری سیاسی در دانکیرک نیویورک، نقش کلیدی در سازماندهی و ترویج حقوق زنان ایفا کرد.
دیاکها با سازماندهی سیاسی خود در اندونزی و مالزی، به ویژه در کالیمانتان و ساراواک، تأثیر عمیقی بر توسعه این مناطق گذاشتهاند. از جنبشهای اولیه در اوایل قرن بیستم تا تشکیل احزاب سیاسی و حضور در دولت، دیاکها برای نمایندگی منافع و ایدههای خود تلاش کردهاند.
نان و رزها گروهی از زنان سوسیالیست بود که در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در بوستون فعالیت میکرد. این گروه با الهام از شعار اعتصاب نساجی لارنس در سال ۱۹۱۲ نامگذاری شد و به دنبال آزادی و برابری زنان بود.
آنارشیسم در اتریش از بخشهای آنارشیست انجمن بینالمللی کارگران (IWA) نشأت گرفت و به یک جنبش آنارشیست-سندیکالیستی سراسری تبدیل شد که اوج آن در دهه ۱۹۲۰ بود. پس از برقراری فاشیسم و جنگ، این جنبش با کندی احیا شد و در دهه ۱۹۹۰ دوباره شکل گرفت.
وین بیدول ویلر (۱۸۶۹-۱۹۲۷) وکیل و رهبر بلندپایهٔ اتحادیهٔ ضد میخانه بود. او نقش کلیدی در تصویب اصلاحیه هجدهم قانون اساسی آمریکا داشت که تولید و فروش مشروبات الکلی را غیرقانونی اعلام کرد. ویلر با استفاده از روشهای سیاسی فشار و کمپینهای رسانهای، جنبش منع الکل را به پیروزی رساند، اما پس از اجرای ممنوعیت، به دلیل روشهای سختگیرانه و عدم انعطاف، نفوذش کاهش یافت.
سال ۱۹۷۹ شاهد تحولات مهمی در زمینه حقوق دگرباشان بود. از لغو جرمانگاری همجنسگرایی در کوبا و نیوجرسی تا تظاهرات بزرگ واشنگتن برای حقوق همجنسگرایان، این سال نقطه عطفی در مبارزه برای برابری بود.
