قیام شرابسازان لانگوِدوک
قیام شرابسازان لانگوِدوک در سال ۱۹۰۷، جنبش گستردهای در مناطق لانگوِدوک و پیرنهشرقی فرانسه بود که توسط دولت ژرژ کلمنسو سرکوب شد. این قیام در واکنش به بحران جدی صنعت شرابسازی رخ داد.
پیشینه تاریخی
شرابسازی در لانگوِدوک از قرن هجدهم با ساخت بندر سِت و کانال دو میدی توسعه یافت. با بهبود تکنیکهای نگهداری، شراب به بازارهای جدید منتقل میشد. تا آستانه انقلاب فرانسه، نیمی از اراضی اطراف بزیه زیر کشت انگور بود.
- راهآهن در ۱۸۵۳ بازارهای جدیدی را گشود.
- مصرف شراب در میان کارگران افزایش یافت.
- قوانین جمهوری سوم فرانسه، تعداد میخانهها را افزایش داد.
با این حال، شرابهای فروختهشده در این مکانها کیفیت پایینی داشتند و گاهی حتی شراب نبودند.
بحران مازاد تولید
در نیمه دوم قرن نوزدهم، بیماریهایی مانند شته انگور و کپک خاکستری به باغهای انگور آسیب زدند. با وجود راهحلهایی مانند مخلوط بوردو، تولید شراب تقلبی ادامه یافت.
«شرابهای تقلبی در بِرسی ساخته میشدند و توسط مقامات توقیف میشدند.»
مازاد تولید و رقابت با شرابهای وارداتی از الجزایر، قیمتها را کاهش داد.
قیام و سرکوب
در سال ۱۹۰۷، شرابسازان لانگوِدوک علیه واردات شراب الجزایری و افزودنیهای شیمیایی قیام کردند. تظاهرات بزرگی در شهرهایی مانند بزیه، مونپلیه و ناربون برگزار شد. مارسلن آلبر، رهبر قیام، خواستار حمایت از شراب طبیعی شد.
دولت کلمنسو با اعزام ارتش به منطقه، قیام را سرکوب کرد. با این حال، تحت فشار افکار عمومی، قوانینی علیه تقلب در شرابسازی تصویب شد.