تحول آموزش زنان در ایران
آموزش رسمی زنان در ایران با تأسیس اولین دبستان دخترانه در سال ۱۲۸۶ خورشیدی آغاز شد. در دوران پهلوی، با اصلاحات رضا شاه، تعداد مدارس دخترانه افزایش یافت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، با وجود محدودیتهایی مانند تفکیک جنسیتی و سهمیهبندی رشتهها، زنان در آزمونهای ورودی دانشگاه پیشتاز شدند.
در دهههای اخیر، زنان ایرانی در رشتههای علوم پایه و پزشکی غالب بودهاند، اما در رشتههای فنی و مهندسی حضور کمتری دارند. محدودیتهایی مانند منع تحصیل در برخی رشتهها و سهمیهبندی، همچنان چالشبرانگیز است.
دوره پیش از انقلاب
در قرن نوزدهم، مدارس دخترانه توسط میسیونرهای غربی تأسیس شد، اما پذیرش دانشآموزان مسلمان محدود بود. در دهه ۱۳۰۰، تعداد دانشآموزان دختر به ۷۲۰۰ نفر رسید، در حالی که پسران ۳۵۰۰۰ نفر بودند.
پس از انقلاب ۱۳۵۷
با وجود بسته شدن موقت دانشگاهها، زنان در دهه ۶۰ در آزمونهای ورودی دانشگاه پیشتاز شدند. با این حال، محدودیتهایی مانند منع تحصیل در رشتههای مهندسی و علوم کشاورزی اعمال شد.
دوره خاتمی (۱۳۷۶-۱۳۸۴)
در این دوره، سهمیهبندی رشتهها لغو شد و زنان در ۶ رشته از ۷ رشته دانشگاهی غالب بودند. با این حال، تفکیک جنسیتی در رشتهها همچنان باقی ماند.
دوره احمدینژاد (۱۳۸۴-۱۳۹۲)
در این دوره، سهمیهبندی رشتهها مجدداً اعمال شد و زنان از تحصیل در ۷۷ رشته محروم شدند. این سیاستها با اعتراضات گسترده مواجه شد.