وُلفباکس، نام جعبه مستقیم غیرفعال اصلی (DI) است که در اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط دکتر ادوارد وُلفرام، مهندس پیشگام در استودیوهای موتاون و دیترویت، اختراع شد. این دستگاه توسط نوازندگانی مانند جیمز جمرسون و دنیس کافی استفاده شد و نقش کلیدی در صداهای موسیقی دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ایفا کرد.
خاستگاه
دکتر وُلفرام ایده ساخت این دستگاه را از نیاز به ضبط گروههای موسیقی بدون هزینههای بالای میکروفون الهام گرفت. در سال ۱۹۶۲، او اولین نمونه وُلفباکس را در استودیوی WEXL دیترویت برای تبدیل سیگنالهای سیستمهای صوتی کلیساها به ورودی میکسرهای رادیویی طراحی کرد.
نسخههای اخیر
در سال ۲۰۱۳، ۲۵ دستگاه وُلفباکس با قطعات قدیمی و ترانسفورمورهای A-11J/A-12J تولید شد که به استودیوهای معتبر مانند بلکبرد و ابیرود راه یافت. پس از آن، دکتر وُلفرام طرح دستگاه را برای استفاده غیرتجاری منتشر کرد.
محدودیتهای تولید
ترانسفورمورهای اصلی وُلفباکس به دلیل استفاده از مولیبدن، تحت مقررات ایمنی قرار گرفتند که تولید آن را محدود کرد.