ویلیام هنری هریسون هارت (۳۰ اکتبر ۱۸۵۷ – ۶ ژانویه ۱۹۳۴) وکیل و استاد حقوق کیفری دانشگاه هوارد بود که از سال ۱۸۸۷ تا ۱۹۲۲ در این دانشگاه تدریس کرد. او در پرونده مهم «هارت در برابر ایالت مریلند» (۱۹۰۵) پیروز شد که تاثیری قابل توجه بر محدود کردن قوانین تبعیضآمیز جیم کرو داشت.
زندگینامه
هارت در یوفولا، آلاباما، متولد شد. پدرش، هنری کلی هارت، یک تاجر برده سفیدپوست بود. هارت تحصیلات خود را در مدرسه انجمن مبلغان آمریکایی آغاز کرد و پس از آن به دانشگاه هوارد رفت. او در سال ۱۸۸۷ مدرک حقوق خود را دریافت کرد و به عنوان استاد در این دانشگاه مشغول به کار شد.
هارت همچنین به عنوان وکیل در دادگاه عالی آمریکا پذیرفته شد و در کنار تدریس، در وزارت خزانهداری و کتابخانه کنگره نیز فعالیت داشت. او اولین وکیل سیاهپوستی بود که به عنوان دادستان ویژه منطقه کلمبیا در سال ۱۸۸۹ انتخاب شد.
مبارزه با تبعیض نژادی
در سال ۱۹۰۴، هارت و خواهرش، کلمنتین بارتلت، از انتقال به بخش «رنگیها» در قطار خودداری کردند. هارت به دلیل نقض قوانین تفکیک نژادی دستگیر و جریمه شد، اما با طرح شکایت در دادگاههای بالاتر، موفق شد حکم را نقض کند. این پرونده نشان داد که قوانین تبعیض نژادی نمیتوانند برای مسافران بینایالتی اعمال شوند.
فعالیتهای آموزشی و اجتماعی
هارت در سال ۱۸۹۷ مدرسه مزرعهای هارت را برای پسران سیاهپوست تاسیس کرد. او همچنین از بنیانگذاران جنبش نیاگارا بود که مقدمهای برای تأسیس انجمن ملی پیشرفت رنگینپوستان (NAACP) در سال ۱۹۱۰ شد.