یواساس لوزون (ARG-2) یک کشتی تعمیرات موتورهای احتراق داخلی بود که از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ و از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا قرار داشت. این کشتی که به نام جزیره لوزون در فیلیپین نامگذاری شده بود، نخستین کشتی از کلاس دوازدهگانه خود بود و در سال ۱۹۷۴ اسقاط شد.
ساخت
لوزون در ۸ آوریل ۱۹۴۳ به عنوان کشتی لیبرتی SS ساموئل باولز، تحت قرارداد کمیسیون دریایی (MARCOM) با شماره بدنه MCE 981، در کشتیسازی بثلههم-فیرفیلد در بالتیمور، مریلند، ساخته شد. این کشتی در ۱۴ مه ۱۹۴۳ به آب انداخته شد و خانم اچ. ای. سیگمن حامی آن بود. در ۲۴ مه ۱۹۴۳ توسط نیروی دریایی خریداری و به لوزون تغییر نام یافت و در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۳ به خدمت درآمد.
تاریخچه خدمت
پس از آزمایش در خلیج چساپیک، لوزون در ۲۸ نوامبر به سمت اقیانوس آرام حرکت کرد. در ۶ دسامبر از کانال پاناما گذشت و در ۳ ژانویه ۱۹۴۴ به جزایر الیسی رسید. این کشتی به ناوگان خدماتی ۴ پیوست و در فونا فوتی به تعمیر شناورهای آمفیبی، گشتزنی و فرود مشغول شد. پس از حمله به جزایر مارشال در ۳۱ ژانویه، به سمت آبسنگ حلقوی کواجالین حرکت کرد و در ۴ مارس به آنجا رسید. در ۵ ماه بعد، به عنوان کشتی تعمیرات و تدارکات برای شناورهای بندرگاه خدمت کرد.
با پیش روی نیروهای آمریکایی در اقیانوس آرام، لوزون پس از فتح ماریاناس به گوآم رفت. در ۲ سپتامبر کواجالین را ترک کرد و از مسیر انیووتوک در ۱۱ سپتامبر به آپرا، گوآم، رسید. به عنوان بخشی از ناوگان خدماتی ۱۰، تا ۱ مارس ۱۹۴۵ به تعمیرات مشغول بود و سپس به سایپن رفت و ۶ ماه در آن بندرگاه مهم خدمت کرد.
پس از تسلیم ژاپن، لوزون در ۱ اکتبر ماریاناس را ترک کرد و به سمت آبهای ژاپن حرکت کرد. پس از توقف در ایوو جیما، در ۸ اکتبر به واکانورا وان، هونشو، رسید. از ۱۹ تا ۲۲ دسامبر در ناگویا، هونشو، به کشتیهای حامی عملیات اشغال ژاپن خدمت رسانی کرد. سپس به سمت ایالات متحده حرکت کرد و پس از توقف در پرل هاربر و کانال پاناما، در ۹ فوریه ۱۹۴۶ به اورنج، تگزاس، رسید. به ناوگان ذخیره اقیانوس اطلس پیوست و در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۷ از خدمت خارج شد.
جنگ کره
با آغاز جنگ کره، لوزون در ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۰ دوباره به خدمت بازگشت. پس از حرکت به نورفک در اوایل اکتبر، در ۱۵ نوامبر به سمت ساحل غربی حرکت کرد. در ۶ دسامبر به سن دیگو رسید و در ۱۱ دسامبر به سانفرانسیسکو رفت. در ۲۶ دسامبر به سمت شرق دور حرکت کرد و در ۲۳ ژانویه ۱۹۵۱ به ساسبو، کیوشو، رسید. در بقیه سال، به کشتیهای ناوگان هفتم آمریکا خدمات تعمیراتی ارزشمندی ارائه داد.
در ۱۹ ژانویه ۱۹۵۲ ژاپن را ترک کرد و در ۹ فوریه به سانفرانسیسکو رسید. در ۱۵ ماه بعد از سانفرانسیسکو، سن دیگو، پرل هاربر و لانگ بیچ فعالیت کرد. در ۲ مه ۱۹۵۳ لانگ بیچ را ترک کرد و به اقیانوس آرام غربی اعزام شد و در ۲ ژوئن به ساسبو رسید. به جز یک سفر به بوسان، کره جنوبی، در اواسط ژوئیه، تا ۱۵ ژانویه ۱۹۵۴ در ساسبو به ارائه خدمات تعمیراتی مشغول بود. در ۲ فوریه به سمت خانه حرکت کرد و در ۲۸ فوریه به لانگ بیچ رسید.
در ۱۵ مارس ۱۹۵۵ در حال تعمیر در جزیره ماره، در حالت ذخیره فعال قرار گرفت. پس از بازگشت به سن دیگو در ۲۹ آوریل، در حالت ذخیره فعال قرار گرفت. لوزون در ۳ نوامبر در سن دیگو دوباره به خدمت بازگشت. پس از تکمیل آموزش در جنوب کالیفرنیا، در ۹ مارس ۱۹۵۶ به سمت شرق دور حرکت کرد. در ۹ آوریل به ساسبو رسید و به عنوان کشتی تعمیرات ایستگاهی برای ناوگان خدماتی ۳ آغاز به کار کرد. در ۴ سال بعد در اقیانوس آرام غربی ماند و از عملیات حفظ صلح ناوگان هفتم حمایت کرد. اگرچه پایگاه اصلی آن ساسبو بود، اما به اوکیناوا، تایوان، هنگ کنگ و بنادر مختلف ژاپن نیز رفت.
لوزون در ۳۱ مه ۱۹۶۰ به سن دیگو بازگشت و در ۳ ژوئن به جزیره ماره رفت تا از خدمت خارج شود. در ۱ ژوئیه ۱۹۶۰ در آنجا از خدمت خارج شد و نام آن در ۱ سپتامبر ۱۹۶۱ از ثبت نیروی دریایی حذف شد.
سرنوشت نهایی
لوزون در ۲۵ اوت ۱۹۶۰ در ناوگان ذخیره سویسون بی، کالیفرنیا، قرار گرفت و به اداره دریایی (MARAD) منتقل شد. در ۲۶ اوت ۱۹۷۴ به قیمت ۵۵۵,۶۲۵.۵۰ دلار به شرکت تجاری سئانگیونگ، سئول، کره جنوبی، فروخته شد تا اسقاط شود.
جوایز
لوزون به خاطر خدمت در جنگ کره یک ستاره نبرد دریافت کرد.