قطعنامه ۹۳۲ شورای امنیت سازمان ملل
شورای امنیت سازمان ملل متحد در قطعنامه ۹۳۲ که در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۴ به اتفاق آرا تصویب شد، با تأکید مجدد بر قطعنامه ۶۹۶ (۱۹۹۱) و تمام قطعنامههای بعدی مربوط به آنگولا، به بررسی وضعیت جنگ داخلی در این کشور پرداخت. این قطعنامه مأموریت دومین هیئت نظارت سازمان ملل در آنگولا (یوناوِم II) را تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۴ تمدید کرد.
از یونیتا به شدت خواسته شد تا نتایج انتخابات قانونگذاری و ریاستجمهوری را بپذیرد و به توافقهای صلح احترام بگذارد. هر دو طرف، به ویژه یونیتا، باید انعطافپذیری نشان داده و با حسن نیت در مذاکرات لوساکا، زامبیا، شرکت کنند. اخیراً، عملیاتهای نظامی در آنگولا دوباره تشدید شده بود که پیامدهایی برای جمعیت غیرنظامی داشت، مذاکرات لوساکا را مختل کرد و بر توانایی یوناوِم II در اجرای مأموریت خود تأثیر منفی گذاشت.
شورای امنیت با تمدید مأموریت یوناوِم II، از هر دو طرف خواست تا به تعهدات خود عمل کرده و به سمت آتشبس و راهحل صلحآمیز حرکت کنند. دولت آنگولا پیشنهادهای مارگارت آنستی برای آشتی ملی را پذیرفت، و از یونیتا نیز خواسته شد همین کار را انجام دهد. در صورت عدم پذیرش پیشنهادها تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۴، اقدامات اضافی علیه یونیتا اعمال میشد.
در صورت عدم پذیرش پیشنهادها تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۴، اقدامات اضافی علیه یونیتا اعمال میشد.
شورای امنیت تشدید اقدامات نظامی تهاجمی در سراسر کشور را محکوم کرد و از هر دو طرف خواست تا درگیریها را متوقف کنند. وضعیت رو به وخامت انسانی و اقدامات علیه کارکنان کمکهای بشردوستانه نیز مورد نکوهش قرار گرفت. از هر دو طرف خواسته شد تا عبور ایمن کارکنان بشردوستانه را تضمین کنند. در نهایت، از دبیرکل، بوتروس بوتروس غالی، خواسته شد تا گزارش وضعیت را تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۴ به شورای امنیت ارائه دهد.