قطعنامه ۱۳۳۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد
شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱، پس از یادآوری قطعنامههای پیشین خود در خصوص تیمور شرقی (تیمور-لسته)، به ویژه قطعنامههای ۱۲۷۲ (مصوب ۱۹۹۹) و ۱۳۱۹ (مصوب ۲۰۰۰)، با اجماع آرا، مأموریت اداره موقت سازمان ملل متحد در تیمور شرقی (UNTAET) را برای یک سال دیگر تا ۳۱ ژانویه ۲۰۰۲ تمدید کرد.
شورای امنیت از اقدامات UNTAET در جهت تقویت مشارکت مردم تیمور شرقی در اداره سرزمینشان حمایت کرد. این شورا دستیابی به استقلال تیمور شرقی تا پایان سال ۲۰۰۱ را تشویق نمود و اذعان داشت که حضور بینالمللی در این سرزمین پس از استقلال ضروری خواهد بود. همچنین، نگرانی خود را از تعداد زیاد پناهندگان تیمور شرقی که در اردوگاههایی در استان نوسا تنگارای شرقی اندونزی (تیمور غربی) سکونت داشتند و فعالیت شبهنظامیان در منطقه ابراز داشت.
با تمدید مأموریت UNTAET برای یک سال دیگر و با در نظر گرفتن تعدیلات لازم، شورا از نماینده ویژه دبیرکل خواست تا به تفویض اختیارات از سوی اداره موقت به مردم تیمور شرقی ادامه دهد و UNTAET نیز از این فرآیند حمایت کند. از مؤسسات مالی و صندوقها و برنامههای سازمان ملل متحد که متعهد به کمکهای بشردوستانه بودند، خواسته شد تا به تعهدات خود عمل کنند. همچنین از جامعه بینالمللی خواسته شد تا در تشکیل نیروی دفاعی تیمور شرقی (F-FDTL) یاری رساند.
این قطعنامه بر ضرورت واکنش UNTAET به تهدیدات شبهنظامیان و لزوم محاکمه عاملان جرایم جدی سال ۱۹۹۹ تأکید کرد. از دولت اندونزی خواسته شد تا مطابق با قطعنامه ۱۳۱۹، امنیت پرسنل بینالمللی در تیمور را بهبود بخشد. در نهایت، از دبیرکل، کوفی عنان، خواسته شد تا گزارش خود را در مورد مأموریت UNTAET تا ۳۰ آوریل ۲۰۰۱ به شورا ارائه دهد و توصیههایی در خصوص حضور بینالمللی در تیمور شرقی طی شش ماه آینده ارائه نماید.
جستارهای وابسته
- بحران ۱۹۹۹ تیمور شرقی
- همهپرسی خودمختاری ویژه تیمور شرقی
- اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی
- فهرست قطعنامههای ۱۳۰۱ تا ۱۴۰۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد (۲۰۰۰–۲۰۰۲)
- هیئت سازمان ملل در تیمور شرقی
منابع
پیوند به بیرون
- متن قطعنامه در وبسایت undocs.org