تزانگیون (Tzangion)، که در حالت جمع به صورت تزانجیا (Tzangia) خوانده میشود، نوعی چکمه یا صندل بود که در دوران قرون وسطی به یکی از اجزای مهم نشانهای امپراتوری بیزانس تبدیل شد.
ریشهها و تأثیرپذیری فرهنگی
در قرن چهارم میلادی، تزانگیون نوعی کفش شیک محسوب میشد. اما استفاده از آن به عنوان بخشی از پوشاک امپراتوری در بیزانس، بعدها آغاز شد و به نظر میرسد تحت تأثیر فرهنگ شرقی، به ویژه ایران، قرار گرفته باشد. اولین نمونه از تزانگیون به عنوان نمادی از قدرت سلطنتی، در توصیف جان مالالاس از تاجگذاری تزات اول به عنوان پادشاه لازیکا در زمان ژوستین اول آمده است. در این روایت، تزات با لباسهای امپراتوری روم ظاهر شد، اما به جای چکمههای امپراتور روم، از تزانگیونهایی استفاده کرد که با مروارید «به شیوه ایرانی» تزئین شده بودند.
تزانگیون به عنوان نماد قدرت
تا قرن نهم میلادی، پوشیدن تزانگیونهای قرمز به شدت با مقام امپراتوری گره خورده بود. این موضوع تا بدانجا پیش رفت که شورشیان با پوشیدن آنها، ادعای خود را برای تصاحب عنوان امپراتوری نشان میدادند. در اواسط قرن چهاردهم میلادی، پزودو-کودینوس (Pseudo-Kodinos) گزارش میدهد که تزانگیونها چکمههای بلندی بودند که با عقابهایی از جنس مروارید و سنگهای قیمتی تزئین شده بودند.
ریشه واژه
واژه «تزانگیون» ریشه اصطلاح یونانی برای کفاش (tzangos, τζάγγος) است که از طریق واژه tzanga (τζάγγα) به دست آمده است. البته، سازنده تزانگیونهای امپراتوری را tzangopoulas (τζαγκοπουλάς) مینامیدند.