12 مقاله
پاناجیا آپسینتیوتیسا، صومعهای ارتدکس یونانی در دامنه جنوبی رشتهکوه پنتاداکتیلوس در جمهوری قبرس است. این صومعه که نام خود را از گیاه آفسنتین گرفته، دارای پیشینهای غنی از دوره بیزانس تا دوره عثمانی است. معماری آن ترکیبی از سبکهای بیزانسی و گوتیک را به نمایش میگذارد.
آوکسنتيوس بیتینیایی، زاهد و راهب قرن پنجم میلادی، در سوریه زاده شد و در کوه اسکوپاس (ترکیه کنونی) درگذشت. او پس از خدمت در گارد امپراتور بیزانس، به زندگی زهدانه روی آورد و به دلیل شفابخشی و راهنماییهایش مشهور شد. در شورای کالسیدون حضور یافت و تا پایان عمر به تربیت شاگردان پرداخت.
تئودورا کانتاکوزنه (درگذشته ۱۲ نوامبر ۱۴۲۶) ملکه همسر آلکسیوس چهارم ترابزون بود. او به دلیل زیبایی مشهور بود، اما اتهامات متفاوتی درباره زندگی شخصیاش وجود دارد. برخی او را به خیانت متهم کردند، در حالی که دیگران او را زنی وفادار و صلحجو توصیف میکنند. تئودورا در ۱۳۹۵ میلادی در سن ۱۳ سالگی با آلکسیوس چهارم ازدواج کرد و پس از مرگ پدرشوهرش در ۱۴۱۷، ملکه ترابزون شد.
کلیسای مریم فاروس، شناختهشده به نام تئوتوکوس تو فارو، نمازخانهای بیزانسی در کاخ بزرگ قسطنطنیه بود که به دلیل مجاورت با برج فانوس دریایی (فاروس) به این نام خوانده شد. این کلیسا نه تنها محل نگهداری مجموعهای ارزشمند از آثار مقدس مسیحی بود، بلکه به عنوان نمازخانه اصلی امپراتوران بیزانس نیز عمل میکرد.
کلیسای سنت پولیکتوس، ساخته شده به دستور آنیسیا جولیانا در قسطنطنیه (استانبول کنونی)، یکی از باشکوهترین کلیساهای بیزانسی پیش از ساخت ایاصوفیه بود. این کلیسا با الهام از معبد سلیمان و استفاده از عناصر تزئینی ساسانی، نمادی از قدرت و تبار امپراتوری جولیانا به شمار میرفت. با وجود تخریب در دوره عثمانی، بقایای آن در دهه ۱۹۶۰ کشف و به عنوان محوطه باستانی حفظ شد.
جنگ داخلی بیزانس بین سالهای ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۸، درگیریهایی بود میان امپراتور آندرونیکوس دوم و نوهاش آندرونیکوس سوم بر سر کنترل امپراتوری بیزانس. این جنگ با توطئهها، شورشها و مداخله کشورهای بالکان همراه بود و در نهایت با پیروزی آندرونیکوس سوم و برکناری امپراتور کهنسال پایان یافت.
آبراهام کلرمون، راهب اصیل پارسی و بنیانگذار صومعه سنت سایریاکوس در فرانسه بود. او پس از سالها اسارت و سفرهای روحانی، جامعهای رهبانی در کلرمون-فران پایهگذاری کرد و در نبرد با تب، قدیس حامی شناخته میشود.
ایدیوملون (Idiomelon) نوعی سرود مذهبی منحصربهفرد در کلیسای ارتدوکس شرقی است که ملودی اختصاصی خود را دارد. این مقاله به بررسی تفاوت آن با آوتوملون (مدلهای ملودیک) و پروسومویون (سرودهای مشابه) میپردازد و تاریخچه، تکامل و نحوه انتقال شفاهی و نوشتاری این سنتهای موسیقایی را از قرن هفتم تا اصلاحات قرن هجدهم بررسی میکند.
تزانگیون، چکمه یا صندلی که در قرون وسطی به بخشی مهم از نشانهای امپراتوران بیزانس تبدیل شد. ریشههای آن به ایران باستان بازمیگردد و نمادی از قدرت سلطنتی بود.
دودمان پالایولوگوس، آخرین سلسله امپراتوری روم و بیزانس، بیش از ۲۰۰ سال بر امپراتوری حکومت کرد. این مقاله به ریشههای نامشخص، فراز و نشیبهای سیاسی، روابط با کلیسا و عثمانی، و میراث این خاندان میپردازد.
پروکوپیا، دختر نیقیفوروس اول، امپراتریس همسر میخائیل اول در امپراتوری روم شرقی بود. او پس از سقوط پدرش به قدرت رسید و در دوران کوتاه همسرش، تأثیر قابل توجهی بر دربار داشت. سرنوشت او و خانوادهاش با شکستهای نظامی و تبعید گره خورد.
مارتینوس، پسر پنجم امپراتور بیزانس هرکولیوس و مارتینا، در دورهای بین ۶۳۸ تا ۶۴۰ به عنوان قیصر (وراثتدهنده) منصوب شد. پس از مرگ هرکولیوس، برادران نیمهخویش کنستانتین سوم و هراکلوناس به امپراتوری رسیدند. با مرگ کنستانتین سوم و درگیریهای سیاسی، مارتینوس توسط ژنرال والنتینوس شکنجه و تبعید شد و به احتمال زیاد در تبعید به رودس درگذشت.
