ترانسنِت پایپلاینز، زیرمجموعه شرکت ترانسنِت، بهعنوان اپراتور اصلی شبکه خطوط لوله سوخت آفریقای جنوبی شناخته میشود. این شرکت مسئولیت ذخیرهسازی نفت و نگهداری خطوط لوله را بر عهده دارد و با فرآوردههایی مانند بنزین، گازوئیل، سوخت جت، نفت خام و گاز طبیعی (غنی از متان) سر و کار دارد.
تاریخچه
ساخت خطوط لوله برای انتقال نفت در آفریقای جنوبی از سال ۱۹۶۳ با تصویب قانونی در پارلمان آغاز شد. این قانون مدیریت خطوط لوله را به اداره راهآهن و بنادر آفریقای جنوبی (SAR&H) واگذار کرد. در دهه ۱۹۶۰، رشد اقتصادی سریع آفریقای جنوبی باعث افزایش ۱۲ درصدی تقاضا برای فرآوردههای نفتی شد. پیش از آن، حملونقل ریلی از طریق مپوتو و دوربان اصلیترین روش انتقال سوخت بود که به ظرفیت کامل خود رسیده بود. بنابراین، خطوط لوله بهعنوان راهکاری برای کاهش فشار بر شبکه ریلی معرفی شدند.
اولین خط لوله با قطر ۱۲ اینچ و ظرفیت ۴۳۰ متر مکعب در ساعت، با هزینه ۲۰ میلیون راند از دوربان به پرتوریا ساخته شد. این خط لوله از شهرهای پیترماریتسبرگ، لیدیاسمیت، بیتلحم، کرونستاد، ساسلبرگ و آلبرتون عبور میکرد و امکان برداشت سوخت از هر یک از این نقاط را فراهم میساخت. این خط لوله در اکتبر ۱۹۶۵ راهاندازی شد و اولین محموله در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۵ تحویل داده شد. بعدها این خط لوله برای تأمین سوخت شهرهای کلرکسدورپ، پوتچفستروم و لانگلاگته در نزدیکی ژوهانسبورگ گسترش یافت.
با وجود موفقیت نسبی، SAR&H تصمیم به ساخت خط لوله بزرگتری گرفت تا هم استراتژی دولت برای ذخیرهسازی نفت در معادن را اجرایی کند و هم در برابر تحریمهای نفتی احتمالی ناشی از سیاستهای آپارتاید مقاومت کند. این خط لوله با قطر ۱۸ اینچ و هزینه ۵۰ میلیون راند در ژوئن ۱۹۶۹ راهاندازی شد و از دوربان به ساسلبرگ و پالایشگاه ناترف امتداد یافت. همچنین خطوط فرعی به کندال و اگیس برای ذخیرهسازی نفت خام در معادن زغالسنگ ایجاد شد.
عملیات
ترانسنِت پایپلاینز از سیستم تلهکنترل ساخت زیمنس برای نظارت بر خطوط لوله استفاده میکند. این سیستم امکان شناسایی خودکار نشت و ردیابی محمولهها را فراهم میآورد و با تأخیر ۴ ثانیهای بین رخداد و نمایش روی صفحه در دوربان عمل میکند.
از پروژههای مهم این شرکت میتوان به ساخت کریدور چندمحصولی بین گائوتنگ و دوربان و همکاری با شرکت پاند گس در موزامبیک اشاره کرد.