شهرهای در حال گذار، ابتکارهای اجتماعی هستند که با هدف افزایش خودکفایی و کاهش اثرات بحرانهای نفت، تغییرات آبوهوایی و ناپایداری اقتصادی، از طریق استراتژیهای بومیسازی مجدد، بهویژه در تولید غذا و مصرف انرژی، فعالیت میکنند.
این جنبش در سال ۲۰۰۶ با تأسیس شهر در حال گذار تاتنس در انگلستان آغاز شد و به الهامبخشی از سایر گروهها برای تشکیل ابتکارهای مشابه منجر شد. شبکه گذار در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد تا از این پروژهها حمایت کند.
تاریخچه
در سال ۲۰۰۴، راب هاپکینز، طراح پرماکالچر، از دانشجویانش در کالج کینزیل خواست تا اصول پرماکالچر را بر مفهوم اوج نفت اعمال کنند. نتیجه این پروژه دانشجویی، طرح اقدام کاهش انرژی کینزیل بود.
این طرح، سازگاریهای خلاقانهای در حوزههای تولید انرژی، سلامت، آموزش، اقتصاد و کشاورزی را به عنوان نقشه راهی برای آینده پایدار شهر پیشنهاد کرد. دو تن از دانشجویان، لوییز رونی و کاترین دان، مفهوم شهرهای در حال گذار را توسعه دادند.
شبکه گذار
شبکه گذار، یک مؤسسه خیریه بریتانیایی است که برای حمایت از ابتکارهای گذار تأسیس شده است. این شبکه کتابها و فیلمهایی منتشر کرده، افراد را آموزش داده و شبکهسازی را تسهیل کرده است.
اقتصاد
پس از بحران مالی جهانی ۲۰۰۸، شبکه گذار ناپایداری مالی را به عنوان تهدیدی دیگر برای جوامع محلی اضافه کرد. راهکارهایی مانند محلیسازی مالی و تولید غذای محلی پیشنهاد شد.