تومازو کاچینی (۱۵۷۴-۱۶۴۸)، روحانی دومینیکن ایتالیایی، بهخاطر موعظههای تند و مخالفت با گالیله مشهور شد. او که در فلورانس بهدنیا آمد، از نوجوانی به فرقه دومینیکن پیوست و در صومعه سن مارکو فعالیت خود را آغاز کرد. کاچینی بهواسطه موعظههای پرشور خود شهرت یافت، اما انگیزههای او همواره با ابهاماتی همراه بود. برخی مورخان معتقدند که او از موعظهها برای پیشبرد اهداف شخصی و ارتقا در فرقه دومینیکن استفاده میکرد.
کاچینی عضو گروه «لیگ کبوتران» بود که به رهبری لودوویکو دلله کلمبه، به مخالفت با نظریههای علمی گالیله میپرداخت. یکی دیگر از اعضای مشهور این گروه، نیکولو لورینی بود که در موعظههای خود بهشدت از گالیله انتقاد میکرد. در سال ۱۶۱۴، کاچینی در کلیسای سانتا ماریا نوولا موعظهای تند علیه نظریه کوپرنیکی گالیله ایراد کرد و آن را مغایر با کتاب مقدس خواند.
واکنشها به این موعظه متفاوت بود. گالیله کاچینی را فردی «بسیار نادان و پر از کینه» توصیف کرد. حتی برادر خود کاچینی، ماتئو، از این موعظه ابراز انزجار کرد. بااینحال، موعظه کاچینی زمینهساز محاکمه گالیله در ۱۶۱۵ شد. کاچینی در این محاکمه شهادت داد و گالیله و پیروانش را به الحاد و انکار معجزات متهم کرد.
پس از محاکمه، کاچینی از مخالفت خود با گالیله برای پیشبرد اهداف حرفهای استفاده کرد و سرانجام به مقام ریاست صومعه سن مارکو رسید. او در ۱۶۴۸ در فلورانس درگذشت.