ایستگاه راهآهن توکاموال
ایستگاه راهآهن توکاموال، یک ایستگاه تعطیلشده و ثبتشده در فهرست میراث فرهنگی است که در شهر توکاموال ایالت نیوساوتولز استرالیا قرار دارد. این ایستگاه روزگاری نقطه تغییر اندازه ریل (Break-of-gauge) بود؛ یعنی جایی که خط آهن عریض ویکتوریا از جنوب به خط آهن استاندارد نیوساوتولز از شمال متصل میشد. با این حال، در حال حاضر تنها خط آهنِ ایالت ویکتوریا همچنان فعال است.
تاریخچه
تقاضای محلیها برای رسیدن خط آهن به توکاموال به سال ۱۸۹۹ برمیگردد؛ زمانی که هیئتی به ملبورن سفر کرد و وزیر راهآهن نیز از این پروژه حمایت نمود. خط آهن از استراسمورتون تا ساحل جنوبی رود مورای در توکاموال در ۲۸ فوریه ۱۹۰۵ افتتاح شد. اما به دلیل عدم توافق میان دولتهای دو ایالت، توسعه خط آهن به داخل شهر و ایستگاه فعلی تا سال ۱۹۰۸ به تعویق افتاد. بعدها، خطوط عریض دیگری نیز تحت قانون راهآهن مرزی ۱۹۲۲ در نیوساوتولز ساخته شد.
در آوریل ۱۹۰۶، نخستوزیران دو ایالت توافق کردند که ویکتوریا خط آهن را بسازد و پل جادهای روی رود مورای برای عبور قطار بازسازی شود. نیوساوتولز زمین توسعه را تامین میکرد و دو ایالت نیز هزینهها را تقسیم میکردند. ساخت این توسعه کوتاه در ۱۹۰۷ آغاز شد و اولین قطار در ۸ ژوئیه ۱۹۰۸ حرکت کرد. امکانات این ایستگاه شامل ترازو، صفحه گردان قطار، سکوی مسافر و بار و انبار کالا بود.
در سال ۱۹۱۴، نیوساوتولز خط استاندارد خود را از فینلی به سمت توکاموال گسترش داد و امکانات جداگانهای در سمت شرقی حیاط ایستگاه احداث کرد. در آن زمان، بحث و جدل بر سر این بود که برای توسعه از ریل عریض استفاده شود یا استاندارد؛ ساکنان شمال توکاموال میخواستند نقطه تغییر اندازه ریل در شهرهای آنها باشد.
در سال ۱۹۱۵، توکاموال محل آزمایشهای اولیه سیستم ریل سوم بود تا قطارهای استاندارد و عریض بتوانند از یک مسیر مشترک استفاده کنند. هرچند مسیر قابل استفاده بود، اما به دلیل پیچیدگی مورد پذیرش قرار نگرفت؛ هرچند سیستمهای ریل سوم دیگری بعدها ظهور کردند. در سال ۱۹۴۱، سکوی ایستگاه نیوساوتولز برای ایجاد فضا برای جرثقیلهای گانتری تخریب شد و سکو به سمت شرقی ساختمان ویکتوریا منتقل شد و تا زمان تعطیلی همانجا ماند. مدیریت ایستگاه مشترک در سال ۱۹۴۲ به اداره راهآهن نیوساوتولز منتقل شد؛ پیش از آن، توکاموال یک ایستگاه متعلق به ویکتوریا بود.
خدمات مسافربری ویکتوریا به توکاموال در ۸ نوامبر ۱۹۷۵ متوقف شد؛ آخرین قطار با لوکوموتیو دیزلی کلاس T و واگنهای مسافربری اداره شد. پیش از آن، بخش استراسمورتون تا کابرام به عنوان یک "خط فرعی" با یک ماشینراهآهن ۱۰۲ اسب بخار واکر که به قطار خط اصلی متصل میشد، اداره میشد. سپس سرویس اتوبوسی برای این مسیر معرفی شد. تا سالهای ۱۹۷۷-۱۹۷۸، سرویس بین کابرام و توکاموال با یک استیشن واگن متعلق به VicRail که رئیس ایستگاه کابرام آن را رانندگی میکرد، انجام میشد.
آخرین سرویس منظم مسافربری در خط نیوساوتولز، سه روز در هفته به عنوان شاتل ریلی از ناراندیرا اداره میشد و در نوامبر ۱۹۸۳ متوقف گردید. آخرین قطار باری نیز در ژوئن ۱۹۸۶ حرکت کرد و تردد رسمی در سپتامبر ۱۹۸۶ لغو شد. این خط در دسامبر ۱۹۸۷ کاملاً تعطیل شد.
خط آهن ویکتوریا به دلیل آسیبهای ناشی از آتشسوزی جنگل به پلهای چوبی در ژانویه ۱۹۹۰ تعطیل شد و تا فوریه ۱۹۹۵ بازگشایی نشد. در همان سال، ترمینال کانتینر گریز در حیاط ایستگاه روبروی سکو افتتاح شد و قطارهای منظم برای حمل بار کانتینری به ملبورن فعالیت خود را آغاز کردند. این خط همچنین به مقصدی منظم برای قطارهای مسافربری تاریخی تبدیل شده است که توسط گروههایی چون مرکز میراث راهآهن سیمور اداره میشوند.
در سال ۱۹۹۶، شورای شهر بریگان اجاره ساختمان ایستگاه را دریافت کرد و مبلغ ۱۰ هزار دلار برای مرمت آن در نظر گرفته شد. این مکان اکنون میزبان یک موزه کوچک راهآهن است که توسط باشگاه محلی لایونز مدیریت میشود و تاریخچه منطقه را به نمایش میگذارد.
ثبت در فهرست میراث فرهنگی
ایستگاه راهآهن توکاموال در ۲ آوریل ۱۹۹۹ در فهرست میراث فرهنگی ایالت نیوساوتولز ثبت شد. در ثبت میراث این ایستگاه و امکانات وابستهاش اشاره شده که این ساختمان در سیستم نیوساوتولز کمیاب است و اتصال متقابل سیستمهای نیوساوتولز و ویکتوریا و همچنین درگیریها (بهویژه بر سر اندازه ریل) را در طول سالیان نشان میدهد. ارزش اصلی این ساختمان در موقعیت آن بر بخشی از خط آهن است که عمدتاً از طریق یک پل مشترک جاده و ریل به سیستم ویکتوریا متصل میشد. این پل به دلیل ارزش فناورانه و اهمیتش در تاریخ حملونقل و ارتباط با رقابتهای بینایالتی، دارای اهمیت بسیار بالایی ارزیابی میشود.