معیشت پایدار، مفهومی نوین در تقاطع توسعه و مطالعات محیط زیست، به بررسی کار، تولید و توزیع به ویژه برای جمعیتهای آسیبپذیر مانند جوامع کمدرآمد و بومی میپردازد. هدف اصلی، ساخت آیندهای پایدار است که در آن نابرابریها در Haushaltها حذف شوند.
این مفهوم، فراتر از مظاهر فیزیکی فقر، به آسیبپذیری و حذف اجتماعی نیز میپردازد. معیشت پایدار به توانایی فرد در تأمین نیازهای خود به صورت بلندمدت و مقاومت در برابر شوکهای خارجی اشاره دارد.
تاریخچه
اصطلاح معیشت پایدار ابتدا در زمینه روستایی مطرح شد و بعدها توسط کمیسیون بروندتلند اصلاح شد. این کمیسیون، مفهوم را در کنفرانس ۱۹۹۲ الأمم متحده گسترش داد و آن را به عنوان هدفی کلیدی برای ریشهکنی فقر معرفی کرد.
رابرت چمبرز و گوردون کونوی در ۱۹۹۲، معیشت روستایی پایدار را اینگونه تعریف کردند: «معیشتی که قادر به مقابله و بازیابی از شوکها، حفظ و بهبود تواناییها و داراییها، و تأمین فرصتهای معیشتی برای نسلهای آینده باشد.»
سازمانهای فعال
- اهداف توسعه پایدار (SDGs): ۱۷ هدف برای ساخت دنیایی پایدار تا ۲۰۳۰.
- چارچوب توسعه جامعه هوشمند (SCDF): شناسایی مشکلات جوامع آسیبپذیر و ارائه راهحلهای ویژه.
- برنامه توسعه الأمم متحده (UNDP): ارزیابی انواع سرمایه (انسانی، اجتماعی، طبیعی، فیزیکی و مالی) برای توسعه.
- CARE: تمرکز بر امداد اضطراری و برنامههای توسعه بلندمدت.
- وزارت توسعه بینالملل بریتانیا (DFID): تلاش برای ریشهکنی فقر شدید با رویکرد معیشت پایدار.