پیشینه پرونده
پیتر استنلی و جوئن استنلی ۱۸ سال با هم زندگی کرده و سه فرزند داشتند. پس از مرگ جوئن، ایالت ایلینوی فرزندان را تحت سرپرستی دولت قرار داد بدون آنکه شایستگی پیتر را ارزیابی کند. استنلی با استناد به نقض حقوق برابر و روند قانونی عادلانه، به این تصمیم اعتراض کرد.
رأی دیوان عالی
دیوان عالی به اتفاق آرا اعلام کرد که پدران غیرمتأهل نیز همانند پدران متأهل حق دارند شایستگیشان در مراقبت از فرزند ارزیابی شود. ایالت تنها با اثبات سهلانگاری میتواند حضانت را سلب کند. این رأی تبعیض ایالت ایلینوی را نقض اصل برابری چهاردهم قانون اساسی دانست.
مخالفتها
رئیس دادگستری برگر و قاضی بلاکمن معتقد بودند ایالت حق دارد برای حفاظت از کودک، تمایز میان پدران متأهل و غیرمتأهل قائل شود. آنها استدلال کردند که استنلی ۱۸ سال فرصت پذیرش مسئولیت را داشته است.
پیامدها
این حکم نه تنها حقوق پدران را تقویت کرد، بلکه به حذف «دکترین سالهای اولیه» از قوانین ایالتها شتاب بخشید. ایالتهایی که هنوز مادران را بهطور خودکار سرپرست اصلی میدانستند، مجبور به بازنگری شدند.