سپاه شترسوار سومالیلند (SCC) واحد نظامی وابسته به ارتش بریتانیا در منطقه تحتالحفاظه سومالیلند بریتانیا بود که از اوایل قرن بیستم تا ۱۹۴۴ فعالیت داشت. این سپاه با هدف حفظ نظم و مقابله با شورش دراویش تشکیل شد.
شروع کار و شورش دراویش
در ۱۸۸۸، پس از امضای پیمانهایی با سلاطین سومالی، بریتانیا منطقهای در شمال سومالی کنونی را به عنوان تحتالحفاظه اعلام کرد. بریتانیاییها به سرعت به ارتباط نزدیک بین مردم سومالی و شترهایشان پی بردند و «پلیس شترسوار سومالی» را به عنوان تلاش اولیه برای بهرهبرداری نظامی از این ارتباط تشکیل دادند.
در ۱۸۹۵، دراویش دادگاههای خود را تأسیس کردند و از ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰ با قدرتهای استعماری وارد جنگ شدند.
کمپین سومالیلند
در ۹ اوت ۱۹۱۳، پلیس شترسوار سومالی در نبرد دول مادوبا شکست سنگینی از نیروهای ابراهیم خوران و احمد آره خورد. حسن، امیر دیریه گوره، که چندین بار از دست بریتانیاییها گریخته بود، در این نبرد ۵۷ نفر از ۱۱۰ عضو واحد را کشت یا زخمی کرد، از جمله فرمانده، سرهنگ ریچارد کورفیلد.
در ۱۲ مارس ۱۹۱۴، بریتانیا سپاه شترسوار سومالیلند را برای حفظ نظم در منطقه تأسیس کرد. این سپاه علیه «ملای دیوانه» جنگید، اما پس از چهار عملیات بزرگ نتوانست او را دستگیر کند. سپاه به ۷۰۰ سوارکار رسید و در ۷۲ ساعت رکورد قابل توجهی ثبت کرد.
در ۱۹۲۰، با حمله ترکیبی زمینی و هوایی، ارتش دراویش شکست خورد و پایتخت اشغال شد. سپاه شترسوار در کنار نیروهای هوایی و زمینی دیگر در این عملیات شرکت داشت.
جنگ جهانی دوم
در سپتامبر ۱۹۳۹، سپاه شترسوار شامل ۱۴ افسر بریتانیایی، ۱ درجهدار بریتانیایی و ۵۵۴ سرباز غیراروپایی (اکثراً سومالی) بود. در ابتدای جنگ، سپاه زیر نظر فرمانده پادگان فرانسه در سومالیلند قرار گرفت. تنها گردان «الف» شترهایش را حفظ کرد و بقیه به پیادهنظام تبدیل شدند.
در نبرد توگ ارگان در اوت ۱۹۴۰، کاپیتان اریک ویلسون به دلیل شجاعت در دفاع از تپه دیدبانی، نشان صلیب ویکتوریا را دریافت کرد. با وجود زخمها و مالاریا، او در پست خود باقی ماند. بریتانیاییها در نهایت در ۱۷ اوت ۱۹۴۰ از بربره عقبنشینی کردند و بیشتر نیروهای سپاه منحل شدند.
در ۱۹۴۱، سپاه دوباره تأسیس شد و تا ۱۹۴۲ به یک یگان مکانیزه تبدیل شد. در ۱۹۴۴، پس از چند شورش داخلی، سپاه منحل و با «پیشاهنگان سومالیلند» جایگزین شد.