محاصره میموندژ، دژ ناشناخته و پایگاه امام رکنالدین خورشاه، رهبر اسماعیلیان نزاری، در سال ۱۲۵۶ میلادی رخ داد. این محاصره بخشی از لشکرکشی مغولان به رهبری هلاکوخان علیه اسماعیلیان بود.
امام خورشاه پیش از محاصره، مذاکراتی با هلاکو آغاز کرده بود. مغولان بر تخریب تمام دژهای اسماعیلیان اصرار داشتند، اما امام تلاش میکرد راهحلی میانه بیابد. پس از چند روز نبرد، امام و خانوادهاش تسلیم شدند و هلاکو از آنها استقبال کرد. میموندژ تخریب شد و امام به زیردستانش دستور داد دژهای خود را نیز تخریب کنند. تسلیم قلعه نمادین الموت، پایان حکومت نزاریان در ایران را رقم زد.
منابع تاریخی
این محاصره در کتاب تاریخ جهانگشای نوشته عطاملک جوینی، مورخ و مقام رسمی حاضر در محاصره، به تفصیل توصیف شده است. همچنین در جامعالتواریخ رشیدالدین همدانی به آن اشاره شده است.
در کتاب چینی تاریخ یوان، محاصره میموندژ با محاصره گردکوه ادغام شده و بر نقش ژنرال چینی گو کان تأکید دارد.
پیشینه
خورشاه پیشتر اعلام کرده بود حاضر به پذیرش سلطه مغولان است، اما هلاکو از او خواست شخصاً به اردویش بیاید. در همین حال، نبردهایی بین نیروهای مغول و اسماعیلیان در مناطق مختلف رخ داد. هلاکو با ارتشی بزرگ متشکل از پنج تومان، به سوی الموت و رودبار حرکت کرد.
اسماعیلیان تلاش کردند با به تعویق انداختن نبرد، از رسیدن زمستان و توقف مغولان بهره ببرند. با این حال، هلاکو با ارسال پیغامهای متعدد، بر تخریب دژها اصرار داشت. نهایتاً امام خورشاه تسلیم شد و میموندژ تخریب گردید.