چکیده
تورپدو کوتاه مارک ۷، که با نام نوع D نیز شناخته میشود، در سال ۱۹۱۷ توسط پایگاه دریایی واشینگتن توسعه یافت. این تورپدو برای سازگاری با لولههای پرتاب تورپدو برخی زیردریاییها طراحی شد. با کاهش وزن کلاهک جنگی و کوتاهسازی مخزن هوا، وزن کلی آن ۲۶۸ کیلوگرم سبکتر و ۱۴۷ سانتیمتر کوتاهتر از مارک ۷ استاندارد بود. با وجود این تغییرات، ظرفیت هوا، سوخت و آب آن حدود یکسوم مارک ۷ بود. این تورپدو هرگز به تولید انبوه نرسید.
تورپدو کوتاه مارک ۷، که با نام نوع D نیز شناخته میشود، در سال ۱۹۱۷ توسط پایگاه دریایی واشینگتن توسعه یافت. این تورپدو برای سازگاری با لولههای پرتاب تورپدو برخی زیردریاییها طراحی شد. با کاهش وزن کلاهک جنگی و کوتاهسازی مخزن هوا، وزن کلی آن ۲۶۸ کیلوگرم سبکتر و ۱۴۷ سانتیمتر کوتاهتر از مارک ۷ استاندارد بود.
در این طراحی، مخازن سوخت و آب به بخشهای دیگری منتقل شدند تا ظرفیت مخزن هوا افزایش یابد. مخزن سوخت در بخش انتهایی مخزن هوا و مخازن آب در بخش عقبی تورپدو نصب شدند. با وجود این تغییرات، ظرفیت هوا، سوخت و آب آن حدود یکسوم مارک ۷ بود.
با وجود نوآوریها، تورپدو کوتاه مارک ۷ هرگز به تولید انبوه نرسید. این مدل به دلیل محدودیتهای ظرفیت سوخت و هوا، نتوانست به عنوان یک گزینه عملی برای استفاده گسترده در نظر گرفته شود.
جمعبندی
تورپدو کوتاه مارک ۷ با وجود نوآوریهایش در طراحی، هرگز به مرحله تولید انبوه نرسید. این تورپدو با هدف سازگاری با لولههای پرتاب تورپدو زیردریاییها توسعه یافت و با کاهش وزن و اندازه، تلاش کرد تا کارایی را در فضای محدود افزایش دهد. با این حال، محدودیتهای ظرفیت سوخت و هوا باعث شد تا این مدل به عنوان یک گزینه عملی برای استفاده گسترده در نظر گرفته نشود.
