شلدون مانور (Sheldon Manor)، واقع در نزدیکی شهر چیپنهام در شهرستان ویلتشر انگلستان، به عنوان قدیمیترین عمارت مسکونی پیوسته مسکونی در این منطقه شناخته میشود و قدمت آن به دوران آنگلوساکسونها بازمیگردد. ساختار اصلی این بنا عمدتاً متعلق به قرن هفدهم میلادی است و به عنوان یک بنای تاریخی درجه یک (Grade I listed building) ثبت شده است.
تاریخچه
دهکده قرون وسطایی شلدون که اولین بار در سال ۸۰۳ میلادی ذکر شده، امروزه دیگر وجود ندارد و تا سال ۱۵۸۲ متروکه شده است. بقایای آن در پشت عمارت مانور قرار دارد؛ خود مانور نیز بر روی محل سکونتی قدیمیتر به نام «هولوی» (The Holloway) بنا شده است.
در حدود سال ۱۱۸۰، عنوان «مانور شلدون» به سر ویلیام دو بوویلین اعطا شد. پس از مرگ او، به دلیل اینکه او یک نورمن بود، داراییاش به عنوان ضبطی به تاج و تخت بازگشت و سپس در سال ۱۲۳۱ توسط هنری سوم به خانواده دو گدارویل اعطا شد. در سال ۱۲۵۰، پس از ازدواجش با جوان دو گدارویل، این ملک به سر جفری گاسلین رسید. در سال ۱۴۲۴، مانور به سر والتر هانگرفورد فروخته شد و پس از مدتی به طور موقت به کاترین پار واگذار شد تا زمانی که وارث هانگرفورد به سن قانونی برسد.
برای سالهای متمادی، این ملک به صورت اجارهای بود تا اینکه سر ادوارد هانگرفورد در سال ۱۶۸۴ مانور را فروخت. در سال ۱۷۱۱، ویلیام نوریس آن را خرید و آخرین بازمانده از خانواده او در سال ۱۸۲۸ درگذشت. در سال ۱۸۵۴، سر گابریل گلدنی آن را خریداری کرد که پسرش تا سال ۱۹۱۱ در آنجا سکونت داشت و پس از او خانواده بیلی ساکن شدند.
از سال ۱۹۱۷، مانور متعلق به خانواده گیبس بود، شامل میجر مارتین آنتونی گیبس (کلانتر سابق ویلتشر)، همسرش السی مارگارت ماری (با نام خانوادگی همیلتون-دالریمپل) و شش فرزندشان.
در سال ۱۹۸۲، خانم گیبس شرح تاریخی و معماری مانور را منتشر کرد.
این عمارت امروزه بخشی از دهکده چیپنهام بدون (Chippenham Without) محسوب میشود. با توجه به سکونت بیوقفه از سال ۱۲۸۲، شلدون مانور طولانیترین عمارت مسکونی پیوسته در ویلتشر به شمار میرود. در سال ۱۹۶۰، این بنا توسط کمیسیون بناها و بناهای تاریخی انگلستان (Historic Building and Monuments Commission for England) در فهرست بناهای تاریخی درجه یک قرار گرفت.
معماری و اشیاء عتیقه
قدیمیترین بخشهای سازه، شامل پنجرهای در سمت غرب و ایوان ورودی، مربوط به اواخر قرن سیزدهم تخمین زده میشود. پیوِسنر، معمار برجسته، ایوان را «شگفتانگیز، اما برای خانه فعلی بسیار بزرگ» توصیف کرده است. بیشتر سازه اصلی، با دو طبقه و نیم ارتفاع، ساخته شده از سنگهای ناهموار و سقفهای سفالپوش، به حدود سال ۱۶۵۹ بازمیگردد، زمانی که برای فردی به نام آقای فورستر ساخته شد، هرچند برخی بخشها قدیمیتر هستند. الحاقات بعدی مربوط به دوران پس از سال ۱۷۱۱ و بهبودهایی تا حدود سال ۱۹۱۱ هستند.
فضاهای بیرونی
یک کلیسای کوچک سنگی در محوطه وجود دارد که قدمت آن به حدود سال ۱۴۵۰ تخمین زده میشود و توسط خانواده هانگرفورد برای استفاده خود و خدمتکارانشان ساخته شده است. این کلیسا دارای پنجرهای در سمت شرق با تزئینات گوتیک عمودین (Perpendicular tracery) است. پس از مدتها استفاده به عنوان اصطبل، در قرن بیستم بازسازی شد. همچنین یک انبار آجری وجود دارد که بر روی پایههای سنگی (staddle stones) قرار گرفته تا از ورود جوندگان جلوگیری شود.
اشیاء عتیقه
این عمارت مجموعههایی از شیشههای نِیلسی (Nailsea glass)، گلیمهای سواری پرشیا، ظروف چینی و مبلمان بلوطی، از جمله یک میز و صندلی شام متعلق به دوران الیزابت را در خود جای داده است. تابلوهایی از هنرمندان برجستهای چون تیسوت (Tissot)، دیوید تنیِرز (David Teniers) و باسانو (Bassano)، گلدانهایی از ویلیام دِ مورگان (William De Morgan) و «مجموعهای نامعمول از عصاهای شیشهای» نیز در این مجموعه یافت میشود.
دوران معاصر
این عمارت اولین برنده جایزه خانههای تاریخی AA/NPI شد و به دلیل «یکپارچگی معماری و استقبال گرم» مورد تقدیر قرار گرفت. باغهای آن که برای عموم باز هستند، اگرچه خود خانه پذیرای بازدیدکنندگان نیست، شامل یک باغ گل رز قابل توجه، درختان کهنسال یَو (yew)، یک باغ گیاهشناسی (arboretum) و درختان توت است.
این مکان دارای مجوز برگزاری مراسم عروسی است و میزبان اجراهای تابستانی نمایشنامههای شکسپیر و اپرا در محوطه خود میباشد. همچنین محل نگهداری «اِندِوِر» (Endeavour)، یک پروژه حفاظت و ترویج اسب نژاد کلِولند بِی (Cleveland Bay)، که نژادی در معرض خطر است، میباشد.
صاحبان این خانه در سال ۱۹۸۸ توسط روزنامه نیویورک تایمز اینگونه توصیف شدند: «...آن عنصر ضروری را فراهم میکنند که بسیاری از بناهای تاریخی فاقد آن هستند: حس تداوم با گذشته و این احساس که شلدون مانور همچنان یک موجود زنده است، نه یک یادگار باستانی.»
در سال ۱۹۹۵، مانور به عنوان لوکیشن «آپِرکراس» (Uppercross) در سریال «پِرسوئِژن» (Persuasion) بیبیسی و در سال ۲۰۰۸ برای سریال «بونکیکرز» (Bonekickers) بیبیسی وان مورد استفاده قرار گرفت.
در دهه هشتاد میلادی، در طول تابستان، جشنواره «شکسپیر در شلدون» با نظارت خانواده گیبس برگزار میشد. محل صحنه نمایش بالای استخر شنا قرار داشت، زمینهای تنیس با چادرهایی تجهیز شده و به عنوان رختکن استفاده میشدند و صندلیهای شیبدار موقت در زیر استخر برای تماشاگران نصب میگردید. حصار ضخیم اطراف این منطقه به بازیگران اجازه میداد تا پس از خروج از صحنه، بدون دیده شدن، جابجا شوند.
منابع
External links
پیوندهای خارجی
Houses completed in the 13th century
Country houses in Wiltshire
Grade I listed buildings in Wiltshire
Grade I listed houses
Deserted medieval villages in Wiltshire
Chippenham Without