شریفیسم: نظام سیاسی-مذهبی پیش از استعمار در مراکش
شریفیسم اصطلاحی است که برای توصیف سیستم حاکم بر مراکش پیش از استعمار به کار میرود. در این نظام، شرفا (نوادگان پیامبر اسلام از طریق نوهشان حسن بن علی) جایگاه ویژهای در جامعه داشتند. آنها نه تنها به عنوان اشراف مذهبی و سیاسی شناخته میشدند، بلکه اعتقاد بر این بود که دارای برکت (برکه) هستند.
این نظام به شرفا اجازه میداد تا به عنوان واسطههای اجتماعی و معنوی عمل کنند و حتی به عنوان جانشینان بالقوه حکومت ظاهر شوند. سلسلههای ادریسی (۷۸۸-۹۷۴)، سعدی (۱۵۱۰-۱۶۵۹) و علوی (۱۶۳۱ تاکنون) همگی ادعای نسب از اهل بیت داشتند.
تاریخچه
شرفا در دوره مرینیان به عنوان گروهی با امتیاز اجتماعی و سیاسی ظهور کردند. آنها با مشارکت در جهاد علیه تهاجمات کاتولیکهای ایبری در قرن پانزدهم، اعتبار سیاسی کسب کردند. در چارچوب شریفیسم، شرفا به عنوان اولیای صالح (اولیا صالحین) مورد احترام همه طبقات اجتماعی قرار گرفتند.
تعالیم صوفیانه مرتبط با محمد الجزولی، ایده اقتدار شرفا را تقویت کرد. این تعالیم بر مفهوم تجدید (تجدید) استوار بود که بر اساس حدیثی از پیامبر اسلام مبنی بر ارسال مجددی برای احیای دین در هر قرن شکل گرفته بود.
تغییرات قرن نوزدهم
در قرن نوزدهم، طبقه بازرگانان جدیدی ظهور کردند که با ارتباطات خود با شرکتهای تجاری اروپایی و دانش زبانها و مدلهای مدرن، قدرت و نفوذ سیاسی به دست آوردند. این تغییرات به تدریج ساختار سنتی شریفیسم را تضعیف کرد.