پوتو؛ شهری در غرب پاریس
پوتو یکی از شهرهای حومه غربی پاریس در فرانسه است که در قلب دپارتمان او-دو-سن قرار دارد. این شهر با جمعیتی حدود ۴۴٬۹۴۱ نفر در سال ۲۰۱۶، اگرچه از نظر وسعت بزرگ نیست، اما بهخاطر موقعیت اقتصادی و جغرافیاییاش اهمیت زیادی دارد.
بخش شمالی پوتو با منطقه تجاری معروف لا دفانس همپوشانی دارد؛ منطقهای که بلندترین برجهای کلانشهر پاریس در آن قرار گرفتهاند. لا دفانس علاوه بر پوتو، بخشهایی از شهرهای همسایه مانند کوربووا و نانتر را نیز دربر میگیرد. به ساکنان پوتو در زبان فرانسوی «پوتئولین» گفته میشود.
تاریخچه پوتو
نخستین اشارههای تاریخی به پوتو به سال ۱۱۴۸ بازمیگردد؛ زمانی که سوژه، وزیر ارشد پادشاهان لویی ششم و لویی هفتم، ملکی به نام «پوتیو» را پایهگذاری کرد. این ملک بهمرور به روستایی با همین نام تبدیل شد. سوژه چند آبادی دیگر نیز در منطقه ایجاد کرد؛ از جمله کریر-سور-سن، ووکرسون و ویلنو-لا-گارن. هدف او جذب جمعیت به این ناحیه بود و برای رسیدن به این مقصود، امتیازهایی نیز به ساکنان اعطا کرد.
درباره ریشه نام پوتو دو روایت وجود دارد. برخی معتقدند این واژه از «پوتل» در فرانسوی قدیم گرفته شده که به معنای باتلاق یا زمین گِلی است؛ اشارهای به وضعیت پیشین منطقه پیش از آنکه برای کشاورزی زهکشی شود. روایت دیگر نام پوتو را به واژه لاتین puteoli نسبت میدهد؛ واژهای به معنای چاههای کوچک یا حوضچههای آب. شکل امروزی «Puteaux» احتمالاً از سده شانزدهم یا هفدهم رایج شده است.
بر پایه یک روایت محلی، پوتو الهامبخش داستانی از ژان دو لا فونتن درباره مگس آزاردهنده بوده است.
جغرافیا و موقعیت شهری
پوتو در کرانه چپ رود سن قرار گرفته است. از شمال با کوربووا، از غرب با نانتر و از جنوب با سورن هممرز است. در شرق، این شهر از طریق پل پوتو در نزدیکی نویی و نیز پل نویی به پاریس متصل میشود؛ پلی که خط ۱ متروی پاریس نیز از آن عبور میکند. قلمرو شهری پوتو همچنین بخش عمدهای از جزیره پوتو در رود سن را شامل میشود.
محلههای مهم
در پوتو چند محله قابلتشخیص وجود دارد که هرکدام ویژگیهای خاص خود را دارند.
- با-دو-پوتو: این محله میان خط راهآهن و رود سن قرار دارد و قدیمیترین بخش شهری پوتو به شمار میرود. کلیسای قدیمی، تئاتر او-دو-سن، شهرداری و مرکز خریدی نزدیک خیابانهای ژورس، آیشنبِرژه و شانتکوک از نقاط شاخص آن هستند. ساختمان شهرداری در سال ۱۹۳۴ ساخته شد و نمونهای شناختهشده از معماری آن دوره است. بولوار ریشار والاس را گاهی «شانزلیزه پوتو» مینامند.
- هو-دو-پوتو: این محله در غرب خط راهآهن قرار گرفته و نسبت به با-دو-پوتو جدیدتر است. در آن چند مجموعه مسکونی و مجتمعهای مسکن اجتماعی دیده میشود. برای نمونه، اقامتگاه لورییو روی محل کارخانههای قدیمی تولید جوهر ساخته شده است.
- لا دفانس: این منطقه در شمال پوتو و جداشده با بولوار دایرهای قرار دارد. توسعه آن از پایان دهه ۱۹۵۰ آغاز شد و امروز یکی از مهمترین قطبهای تجاری اروپاست. لا دفانس بیشتر از ساختمانهای اداری تشکیل شده، اما در آن چند مجموعه مسکونی شاخص مانند تور دفانس ۲۰۰۰ و رزیدنس بوآلدیو نیز وجود دارد. حدود دو سوم این منطقه در خاک پوتو قرار دارد و بخش باقیمانده میان کوربووا و نانتر تقسیم شده است. مرکز کنفرانس CNIT، طاق بزرگ لا دفانس و مرکز خرید کواتر تمپ در محدوده پوتو قرار دارند.
- ایل دو پوتو: این جزیره در رود سن قرار دارد و بهجز چند قایق مسکونی، سکونتگاه دائمی مهمی ندارد. در آن امکانات ورزشی پوتو مانند زمین تنیس، زمین فوتبال، سالن ژیمناستیک و استخر قرار گرفته است. مجموعه ورزشی پله دِ سپور نیز در ژوئیه ۲۰۰۶ افتتاح شد.
جمعیت
پوتو در سال ۲۰۱۶ جمعیتی برابر با ۴۴٬۹۴۱ نفر داشت. تراکم جمعیت، نزدیکی به پاریس و حضور گسترده شرکتها در لا دفانس، این شهر را به یکی از مناطق مهم حومه پایتخت فرانسه تبدیل کرده است.
اداره و زیرساختها
برج پاسکال B در لا دفانس و پوتو، دفتر مرکزی اداره بررسی حوادث دریایی فرانسه و همچنین وزارت بومشناسی، انرژی، توسعه پایدار و دریا را در خود جای داده است. حضور نهادهای اداری و شرکتهای بزرگ، نقش مهمی در جایگاه اقتصادی این شهر دارد.
اقتصاد
درآمدهای مالیاتی حاصل از لا دفانس، پوتو را به یکی از ثروتمندترین شهرهای فرانسه تبدیل کرده است. این شهر سالانه حدود ۴۰ میلیون یورو فقط از شرکتهای مستقر در لا دفانس درآمد مالیاتی دریافت میکند. پوتو بدهی ندارد و ذخایر مالی آن که در اوراق خزانه سرمایهگذاری شده، سالانه حدود ۱۰ میلیون یورو سود ایجاد میکند. به همین دلیل، بودجه پوتو میتواند برای جمعیتی حدود ۴۲ هزار نفر، از ۲۰۰ میلیون یورو نیز فراتر رود.
پوتو پیشینهای طولانی در صنعت دارد. در گذشته، صنایع خودرو مانند دو دیون-بوتون، یونیک، زاورر و دایملر-بنز در آن حضور داشتند. همچنین صنعت هوانوردی با شرکتهایی مانند زودیاک گروپ و موران-سولنیه، صنعت تسلیحات با کارگاه ساخت پوتو، صنعت جوهر و عطر با برندهایی مانند کوتی از جمله بخشهای مهم تاریخ صنعتی این شهر بودهاند.
سیاست محلی
شارل چکالدی-رینو از حزب اتحاد برای جنبش مردمی، از سال ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۴ شهردار پوتو بود. در سال ۲۰۰۴ دخترش، ژوئل چکالدی-رینو، جانشین او شد. ژوئل چکالدی-رینو برای مدتی نیز بهجای نیکولا سارکوزی بهعنوان نماینده حوزه ششم او-دو-سن، شامل پوتو و نویی-سور-سن، در مجلس فرانسه فعالیت کرد.
شیوه اداره پوتو توسط خاندان چکالدی-رینو از سوی برخی منتقدان، از جمله مخالفان سیاسی و حتی گاه افراد همسو با آنان، اقتدارگرایانه توصیف شده است. این انتقادها بارها در رسانههایی مانند لیبِراسیون، لو موند، نسخه او-دو-سنِ لو پاریزین و مجله خبری لاکسپرس بازتاب یافته است.
در سپتامبر ۲۰۰۵، شارل چکالدی-رینو اعلام کرد قصد دارد دوباره شهردار شود، اما دخترش از کنارهگیری خودداری کرد. این اختلاف به تنشهایی در شورای شهر انجامید و خبرگزاری فرانسه نیز در آبان ۱۳۸۴ به آن پرداخت.
شهرداران پوتو
فهرست شهرداران پوتو نشاندهنده تاریخ سیاسی طولانی این شهر است:
- گیوم نزو، ۱۷۹۰
- پیر نزو، ۱۷۹۱
- فیلیپ گو، ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۵
- گیوم نزو، ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۰
- ژان سولنیه، ۱۸۰۰ تا ۱۸۱۶
- دنی لگران، ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۶
- برنار گرهارد، ۱۸۲۶ تا ۱۸۳۱
- پیر لانگلاس، که سمت را نپذیرفت
- ویکتور بو، ۱۸۳۲
- گیوم ژولین، ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۰
- کلود پیتوا، ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۷
- گابریل پانه، ۱۸۴۸
- آلفرد میشل، ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱
- ژان-باتیست لئونار، ۱۸۵۱ تا ۱۸۵۷
- لئون گودفروا، ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۸؛ در زمان تصدی درگذشت
- ژوزف بوشره، ۱۸۵۸ تا ۱۸۷۰
- سیمون-هیاسنت بلانش، ۱۸۷۰
- ژان-تئوکسن روک دو فیول، ۱۸۷۱
- آرتور گیوم، ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲
- شارل لورییو، ۱۸۷۲
- اوگوست بلانش، ۱۸۷۲ تا ۱۸۸۰
- ارنست فرانسیون، ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۴
- شارل شنو، ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۴
- شارل دکروا، ۱۸۹۴ تا ۱۹۱۲
- لوسین وولن، ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۵
- ماریوس ژاکوتو، ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰
- ژرژ بارتلمی، ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۴
- فیرمن اوری، اوت ۱۹۴۴
- آنری بوئیزین، اوت ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵
- ژان ننیگ، ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷
- روژه دنیو، ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۸
- ژرژ داردل از حزب SFIO، ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۹
- شارل چکالدی-رینو، ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۴
- ژوئل چکالدی-رینو، از سال ۲۰۰۴
حملونقل
پوتو از طریق ایستگاه پوتو در خطوط حومهای Transilien La Défense و Transilien Paris–Saint-Lazare به شبکه ریلی متصل است.
این شهر همچنین از ایستگاه اسپلاناد دو لا دفانس در خط ۱ متروی پاریس و ایستگاه بزرگ لا دفانس بهره میبرد. ایستگاه لا دفانس یکی از مهمترین نقاط جابهجایی مسافر در غرب پاریس است و خط ۱ مترو، خط A شبکه RER، خطوط حومهای Transilien La Défense و Transilien Paris–Saint-Lazare را به هم متصل میکند. علاوه بر این، خط T2 تراموای پاریس نیز در مسیر لا دفانس تا ایسی-وال دو سن از این منطقه عبور میکند.
ورزش
باشگاه سرکل دو پوتو میزبان مسابقات تنیس بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۰۰ بود. این رویداد یکی از نخستین حضورهای ورزشهای مدرن در بازیهای المپیک به شمار میرود.
پوتو در فرهنگ و سینما
پوتو صحنه فیلم سال ۱۹۶۱ با نام The Long Absence یا Une aussi longue absence بود؛ فیلمی که برنده نخل طلای جشنواره کن شد.
روابط بینالمللی
پوتو با چند شهر دیگر پیوند خواهرخواندگی دارد. این پیوندها معمولاً برای تقویت همکاریهای فرهنگی، آموزشی و شهری میان شهرها شکل میگیرند.
پیوندهای بیرونی
وبسایت رسمی شهرداری پوتو در آدرس mairie-puteaux.fr در دسترس است. همچنین چند وبسایت و رسانه محلی غیررسمی، از جمله وبسایت یک وبلاگنویس محلی و Téléputeaux، به پوشش اخبار و رویدادهای این شهر میپردازند.