پروژه آرتیچوک (یا عملیات آرتیچوک) برنامهای مخفی از سازمان سیا بود که با هدف تحقیق در روشهای بازجویی و کنترل ذهن اجرا شد. این پروژه که در ابتدا با نام پروژه بلوبیرد شناخته میشد، در ۲۰ اوت ۱۹۵۱ به طور رسمی آغاز به کار کرد و توسط دفتر اطلاعات علمی سیا اداره میشد.
هدف اصلی پروژه آرتیچوک بررسی این موضوع بود که آیا میتوان فردی را وادار کرد تا به صورت غیرارادی اقدام به ترور کند. همچنین، تأثیر مواد مخدری مانند مورفین، الاسدی و هیپنوتیزم بر ایجاد حالتهای آمیزی و آسیبپذیری در افراد مورد مطالعه قرار گرفت.
پروژه آرتیچوک با همکاری بخشهای اطلاعاتی ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی و افبیآی اجرا شد. در یادداشتی محرمانه در ژانویه ۱۹۵۲، هدف پروژه اینگونه بیان شد:
آیا میتوانیم کنترل فردی را به حدی برسانیم که بر خلاف اراده و حتی بر خلاف غریزۀ بقا، دستورات ما را اجرا کند؟
در این پروژه، از مواد مخدری مانند کوکائین، ماریجوانا، هروئین و الاسدی استفاده شد. افراد شرکتکننده در این آزمایشها دچار آمیزی و یادآوری مبهم از تجربیات خود شدند. در سال ۱۹۵۲، الاسدی به صورت مخفیانه به برخی مأموران سیا داده شد تا تأثیر آن بر افراد ناآگاه بررسی شود. در یک مورد، مأموری به مدت ۷۷ روز تحت تأثیر الاسدی قرار داشت.
پروژه آرتیچوک همچنین به بررسی تأثیر بیماریهایی مانند تب دانگ پرداخت. در یادداشتی افشاشده آمده است:
همه ویروسها نیازی به کشندگی ندارند... هدف شامل آنهایی است که به عنوان عوامل ناتوانکنندۀ کوتاهمدت و بلندمدت عمل میکنند.
عملیات خارجی این پروژه در کشورهای اروپایی، ژاپن، جنوب شرقی آسیا و فیلیپین انجام شد. تیمهایی برای مدیریت این عملیات تشکیل شدند و مأموریت یافتند تا آزمایشهای عملیاتی را با استفاده از افراد خارجی انجام دهند.