در اوت ۱۸۴۰، کمیسیونرهای مهاجرت و اراضی مستعمراتی دولت بریتانیا خرید زمین در منطقه پورت فیلیپ (واقع در ایالت ویکتوریا، استرالیا) را مجاز اعلام کردند. این طرح با نام «ویژهنامهها» امکان خرید ۵۱۲۰ هکتار زمین (معادل هشت مایل مربع) با قیمت یک پوند برای هر هکتار را فراهم کرد. این قیمت بسیار پایینتر از ارزش واقعی زمین در آن زمان بود.
برای محدود کردن فروش زمینهای باارزش، فرماندار گیپس در مارس ۱۸۴۱ مقرراتی وضع کرد که زمینها باید حداقل در فاصلهای مشخص از شهرکهای نقشهبرداریشده قرار داشته باشند و دسترسی به ساحل نیز به یک مایل (۱.۶ کیلومتر) برای هر ۲۵۶۰ هکتار محدود شود.
ویژهنامههای اعلامشده در ژوئن ۱۸۴۱:
- فريدريك آنوین در تمپلستو، نزدیک ملبورن
- هنری دندی در برایتون، نزدیک ملبورن
- ویلیام راتلیج در کیلمور
- جان اور نزدیک رودخانه آلبرت، نزدیکی اینلت کرنر
- هیو جیمسون بین کوه مارتا و آرتورز سییت در شبهجزیره مورنینگتون
- هنری الدگار در باکس هیل و بالوین، نزدیک ملبورن
- جان ریو در رودخانه تارّا، نزدیکی اینلت کرنر
ویژهنامه جیمز اتکینسون نزدیک پورت فِری در سال ۱۸۴۳ اعلام شد که به دلیل اختلافات مرزی با تأخیر مواجه شده بود. راتلیج از خرید زمین در پورت آلبرت صرفنظر کرد و بهجای آن زمینی نزدیک کورویت در غرب ویکتوریا خریداری نمود.
در ابتدا، فاصله پنج مایل (۸ کیلومتر) از ملبورن از مرز اعلامشده شهر (خیابان هادل) محاسبه میشد که بعدها به فاصله از مرکز شهر (تقاطع خیابانهای بورک و الیزابت) تغییر یافت. این تغییر باعث شد آنوین و الدگار زمینهایی نزدیکتر به شهر دریافت کنند. نقشههای راسل و هادل در سال ۱۸۴۱ مکان اصلی این ویژهنامهها را نشان میدهد.
بر اساس گزارش سیدنی گازت در ۲۴ ژوئن ۱۸۴۱، افرادی که موفق به دریافت ویژهنامهها شدند، دلیل کافی برای سپاسگزاری داشتند. آقای راتلیج یک هکتار از زمین خود در جاده سیدنی (که یک پوند برای آن پرداخت کرده بود) را به قیمت ۱۰۰ پوند فروخت و پیشنهاد ۲ پوند برای کل زمین را رد کرد.
مقررات مربوط به این طرح در اوت ۱۸۴۱ لغو شد.