نگاه نو (Neues Sehen)، همچنین به نام نگاه نوین یا اپتیک نو، جنبشی هنری در دهه ۱۹۲۰ بود که عکاسی را بهعنوان هنری مستقل با قواعد خاص ترکیببندی و نورپردازی معرفی کرد. این جنبش تحت تأثیر مستقیم اصول باوهاوس، از طریق لنز دوربین، نگاهی نو به جهان ارائه داد.
عکاسان نگاه نو از زوایای غیرمنتظره، کنتراست نور و فرم، و تکنیکهایی مانند فوتومونتاژ استفاده میکردند. این جنبش همزمان با واقعگرایی نو شکل گرفت، اما بر آزمایشهای فنی و خلاقانه تأکید بیشتری داشت.
تاریخچه
در سالهای میان دو جنگ جهانی، عکاسی تحولات قابل توجهی را تجربه کرد. نگاه نو، به همراه واقعگرایی نو و عکاسی مستقیم، سه جریان اصلی این دوره بودند که عکاسی را از نقاشی جدا کردند.
نگاه نو توسط هنرمندان جوانی مانند الکساندر رودچنکو و استادان باوهاوس نظیر لازلو موهولی-ناگی شکل گرفت. آثار این جنبش معمولاً جنبه آموزشی داشتند و بیننده را به چالش میکشیدند.
نمایشگاه فیلم و عکس
نمایشگاه FIFO در ۱۹۲۹، نقطه عطفی در معرفی نگاه نو بود. این نمایشگاه با ۱۲۰۰ اثر از ۱۹۱ هنرمند، اوج تولیدات آزمایشی در عکاسی و سینما را به نمایش گذاشت.