ایروینگ آندرهیل (۱۸۷۲–۱۹۶۰) یکی از نامآورترین عکاسان تجاری شهر نیویورک در نیمه نخست قرن بیستم بود. آثار او در زمان حیاتش روی کارتپستالها و در نشریههای گوناگون منتشر شد و سالها پس از مرگش نیز در نمایشگاهها دیده شد و مورد توجه قرار گرفت. آندرهیل افزون بر فعالیت حرفهای، عضو دیرپای روتاری کلاب نیویورک و رئیس انجمن آندرهیل آمریکا بود.
زندگینامه
ایروینگ آندرهیل در ۱۱ نوامبر ۱۸۷۲ در جرسی سیتی، نیوجرسی، به دنیا آمد. او پسر ویلیام جیمز آندرهیل (۱۸۳۶–۱۸۹۵)، بازرگان کمیسیونی محصولات کشاورزی، و لوئیز پرنس اهل فلشینگ نیویورک بود. آنها چند فرزند داشتند و ایروینگ کوچکترین آنها بود.
آندرهیل در سال ۱۸۹۶ کسبوکار عکاسی خود را راه انداخت و طیف گستردهای از خدمات عکاسی را ارائه میکرد؛ از جمله:
- پرترههای هنری
- نماهای شهری و پانوراماها
- عکسهای گروهی
- عکاسی دریایی، حقوقی و صنعتی
او در ۱۶ فوریه ۱۸۹۸ با لورا دیویسن ازدواج کرد. آندرهیل در شهر نیویورک به عکاسی پرداخت و در گارد ملی نیوجرسی نیز خدمت کرد. تا سال ۱۹۲۲، آتلیه او در ساختمانی چشمگیر در تقاطع برادوی و پارک پلیس قرار داشت؛ ساختمانی که بعدها از میان رفت و آسمانخراشی جای آن را گرفت. در سال ۱۹۲۸، محل سکونت او در شماره ۲۷۷ خیابان هریسون در جرسی سیتی نیوجرسی بود.
آندرهیل عضو روتاری کلاب نیویورک و چند سازمان دیگر بود. او در سال ۱۹۳۸ بهخاطر ۲۵ سال عضویت در روتاری کلاب، تقدیر ویژهای دریافت کرد. در سال ۱۹۴۲ نیز در مراسم تشییع پیری مکدونالد، عکاس حرفهای دیگر و عضو روتاری، حضور داشت.
برجستهترین آثار و جایگاه هنری
آندرهیل به ثبت چهره شهر، بناهای شاخص، ساختمانهای بلند و صحنههای دریایی علاقهای ویژه داشت. در سال ۱۹۱۱، شرکت وولورث از او خواست مراحل ساخت ساختمان وولورث را در فواصل زمانی منظم ثبت کند؛ آتلیه آندرهیل درست روبهروی محل ساخت قرار داشت. این عکسها سپس برای مدیران فروشگاهها در سراسر کشور و خارج از آن ارسال شد، با این توصیه که تا حد ممکن توزیع و منتشر شوند.
یکی دیگر از آثار او که خودش منتشر کرد و با همکاری شرکت کشتیرانی روزانه رود هادسن آماده شد، رود هادسن: چاپهای فوتوگراور نام داشت.
او در جریان دوران ممنوعیت الکل نیز با عکسهایی از آزمایشگاه فدرال ممنوعیت الکل حضور داشت؛ مجموعهای که همراه مقالهای در سال ۱۹۲۶ در نیویورکتایمز منتشر شد و قفسههایی پر از نوشیدنیهای الکلی را نشان میداد.
آندرهیل در نشان دادن تضاد میان شهر قدیمی و نیویورک عمودیِ مدرن مهارتی چشمگیر داشت. او میتوانست ساختمانهای قدیمی با مقیاس انسانی و پیادهمحور را در کنار آسمانخراشهای تازهای قرار دهد که بر شهر قدیم چیره میشدند. نمونهای از این نگاه، عکس برج کلیسای ترینیتی در برابر ساختمان ۱ والاستریت پنجاهطبقه است؛ ملکی که در سال ۱۹۳۱ گرانقیمتترین قطعه زمین جهان خوانده میشد. آندرهیل همچنین از مراحل شکلگیری ساختمان امپایر استیت عکاسی کرد.
در مقالهای که در سال ۱۹۳۱ به مناسبت پنجاهمین سالگرد لیگ معماری نیویورک در نیویورکتایمز منتشر شد، عکسی از آندرهیل جایگاه برجستهای داشت. این مقاله با عنوان از پشتبامها تا برجها و تختهها منتشر شد و عکس آندرهیل خط آسمان محدوده پایین پارک شهرداری را در آغاز قرن نشان میداد؛ تصویری که گذر از عصری پیش از چیرگی ساختمانهای بلند بر چهره شهر را یادآوری میکرد.
در سال ۱۹۸۲، کتابی با عنوان نیویورک، عکسها، ۱۸۵۰–۱۹۵۰ بخشی از آثار آندرهیل را منتشر کرد؛ بهویژه عکسی از کلمبوس سرکل میان خیابانهای ۵۸ و ۶۰.
عکسی از ساختمان وولورث در سال ۱۹۱۳، اندکی پس از پایان ساخت، در مقالهای سال ۱۹۹۳ در نیویورکتایمز برجسته شد. چارلز هیگن این عکس را با حکاکی جان مارین از همان دوره مقایسه کرد و نوشت:
«عکس ایروینگ آندرهیل، که در همان سال گرفته شده بود، تصویری واقعبینانهتر از فرمهای گوتیک ساختمان ارائه میدهد؛ برخلاف برداشت هیجانزده مارین، اما آن را با ترکیبی از واقعنگاری بیپیرایه و غرور ثبت میکند.»
آثار ایروینگ آندرهیل در نمایشگاه سال ۱۹۹۳ موزه شهر نیویورک، در کنار آثار برنیس ابوت، به نمایش درآمد. این نمایشگاه با عنوان نیویورک نجات یافت: ۳۰ سال حفاظت از بناهای شاخص برگزار شد و عکس آندرهیل از نمای بیرونی ترمینال گرند سنترال در سال ۱۹۱۹ را نیز شامل میشد. مدتی بعد، عکسی از ساختمان وستاستریت و برج سینگر از سوی رود هادسن، که حدود سال ۱۹۰۸ گرفته شده بود، در کتابی درباره کس گیلبرت گنجانده شد.
آثار آندرهیل هنوز هم زنده و اثرگذارند. در سال ۲۰۰۵، یک کارتپستال رنگی از کلمبوس سرکل متعلق به سال ۱۹۲۵ در مقالهای از نیویورکتایمز استفاده شد. عکس او از پل منهتن، که در مقالهای سال ۱۹۰۹ در نیویورکتایمز چاپ شده بود، در مقالهای سال ۲۰۰۹ درباره همان پل برجسته شد؛ مقالهای که به تلاش پل منهتن برای کسب شناخت و احترام میپرداخت. عکس آندرهیل لحظه آغاز نصب عرشه پل را نشان میدهد؛ عرشهای که هنوز بهشکلی شکننده از کابلهای ضخیم و سنگین بالاسری آویزان بود.
تلاشهای دیجیتالسازی بار دیگر آثار آندرهیل را به کانون توجه عمومی آورد. گالری دیجیتال کتابخانه عمومی نیویورک ۲۴۹ مورد را با نام «آندرهیل، ایروینگ» در مجموعه دیجیتال خود، که از طریق وبسایت کتابخانه در دسترس است، ثبت کرده است. به همین ترتیب، موزه شهر نیویورک ۱۴۲ تصویر دیجیتالشده را در مجموعه آنلاین خود ارائه میدهد. موزه بروکلین نیز اکنون ۱۱۹ تصویر از آندرهیل را در مجموعه دیجیتال آنلاین خود دارد.
فعالیت در انجمن آندرهیل و نهادهای خانوادگی
حضور ایروینگ آندرهیل در انجمن آندرهیل آمریکا با نقشی ساده آغاز شد؛ او ابتدا بهعنوان «عکاس خانواده» فعالیت میکرد. با گذشت زمان، از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۳۲ خزانهدار انجمن شد و سپس از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ ریاست آن را بر عهده گرفت.
وقتی فرانسیس جی آندرهیل، رئیس انجمن، در سال ۱۹۲۸ در اروپا سفر میکرد، ایروینگ آندرهیل کارتپستالهای زیادی از او دریافت کرد. آندرهیل استعداد عکاسی خود را برای سوژههای وابسته به خانواده آندرهیل نیز به کار گرفت؛ برای مثال، در سال ۱۹۳۱ از اقامتگاه مایرون چارلز تیلور در لوکاست ولی عکس گرفت.
پس از درگذشت ویلارد آندرهیل تیلور، برادرش مایرون چارلز تیلور برای عضویت در هیئت مدیره انجمن آندرهیل پیشنهاد شد. با وجود مشارکت فعال در امور انجمن، تیلور این پیشنهاد را نپذیرفت.
پس از مرگ جان گرت آندرهیل ارشد، که ریاست انجمن آندرهیل را بر عهده داشت، مایرون چارلز تیلور احتمال واگذاری انجمن و گورستان آندرهیل به انجمن تاریخی شهرستان ناساو را مطرح کرد؛ اما این پیشنهاد هیچگاه عملی نشد. بار دیگر، ایروینگ آندرهیل از مایرون چارلز تیلور خواست سمتی در انجمن آندرهیل بپذیرد و در همین زمینه بر ضرورت حفاظت از گورستان وستچستر آندرهیل تأکید کرد. آندرهیل خود نیز خزانهدار و رئیس گورستان وستچستر بود. تیلور بار دیگر سمت اجرایی را نپذیرفت، اما در نامهای مورخ ۲۳ مارس ۱۹۴۸ نظرهایی درباره آینده انجمن ارائه کرد.
برچسبهای موضوعی
- زادگان ۱۸۷۲
- درگذشتگان ۱۹۶۰
- عکاسان اهل ایالت نیویورک