سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) مکانهایی را به عنوان میراث جهانی انتخاب میکند که از نظر فرهنگی یا طبیعی حائز اهمیت هستند. این مکانها بر اساس کنوانسیون میراث جهانی یونسکو که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد، شناسایی میشوند.
میراث فرهنگی شامل بناها (مانند آثار معماری، مجسمههای عظیم یا کتیبهها)، مجموعههای ساختمانی و محوطهها (از جمله محوطههای باستانشناسی) است. میراث طبیعی نیز شامل ویژگیهای طبیعی (تشکیلات فیزیکی و زیستی)، تشکیلات زمینشناسی و فیزیوگرافی (از جمله زیستگاههای گونههای در معرض خطر جانوران و گیاهان) و محوطههای طبیعی است که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند.
لوکزامبورگ در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ این کنوانسیون را تصویب کرد. تاکنون، تنها یک اثر از این کشور در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است: شهر قدیمی و استحکامات لوکزامبورگ که در سال ۱۹۹۴ ثبت شد. در حال حاضر، هیچ محوطهای در فهرست موقت یونسکو از لوکزامبورگ وجود ندارد.
معیارهای یونسکو
یونسکو مکانها را بر اساس ده معیار انتخاب میکند؛ هر اثر باید حداقل یکی از این معیارها را برآورده کند. معیارهای i تا vi مربوط به میراث فرهنگی و معیارهای vii تا x مربوط به میراث طبیعی هستند.