نامه‌ی اطمینان در حقوق قراردادها

نامه‌ی اطمینان، که گاهی نامه‌ی نیت نیز نامیده می‌شود، پیامی است از یک طرف قرارداد به طرف دیگر که تمایل اولیه برای ورود به تعهد قراردادی را نشان می‌دهد، بدون اینکه الزامات یک قرارداد الزام‌آور قانونی را داشته باشد. هدف اصلی، ایجاد تعهدی اخلاقی است نه الزام قانونی.

به طور کلی، نامه‌ی اطمینان با عبارات مبهم نگاشته می‌شود تا از ایجاد شرایط قراردادی الزام‌آور جلوگیری کند. تعداد کمی از کشورها نامه‌ی اطمینان را به صورت قانونی تنظیم کرده‌اند؛ بنابراین، تعیین اینکه آیا این نامه الزام قانونی ایجاد می‌کند یا خیر، معمولاً به عهده‌ی دادگاه‌ها است و تنها بر اساس متن سند انجام می‌شود. با وجود عدم الزام قانونی، نامه‌ی اطمینان به دلیل قرار دادن اعتبار شرکت مادر در معرض خطر، به کاهش ریسک کمک می‌کند.

در قراردادهای بین‌المللی، نامه‌ی اطمینان اغلب برای اطمینان از حمایت شرکت مادر از شرکت تابعه استفاده می‌شود تا منابع لازم برای اجرای قرارداد را فراهم کند. با این حال، بر اساس حقوق بین‌الملل و اتحادیه اروپا، نامه‌ی اطمینان شرکت مادر را ملزم به انجام تعهدات شرکت تابعه نمی‌کند. زمانی که برای حمایت از اقدامات شرکت تابعه استفاده می‌شود، نامه‌ی اطمینان معمولاً شامل سه بخش است:

1. بيانيه‌ای از شرکت مادر که تأیید می‌کند شرکت تابعه وارد قرارداد شده است.
2. تعهدی مبنی بر اینکه شرکت مادر رابطه‌ی قانونی خود با شرکت تابعه را تا زمان اجرای شرایط قرارداد قطع نخواهد کرد.
3. بيانيه‌ی اطمینان (مانند «سیاست ما است» یا «نیت ما است») که نشان می‌دهد شرکت مادر تا چه حد از شرکت تابعه در اجرای تعهدات قراردادی حمایت خواهد کرد.

کانادا دو نوع نامه‌ی اطمینان را به رسمیت می‌شناسد. نوع ضعیف‌تر، که نامه‌ی آگاهی نامیده می‌شود، تنها تأیید می‌کند که شرکت تابعه وارد قرارداد شده است، اما هیچ تعهدی مبنی بر نیت حمایت ندارد. نوع قوی‌تر، نامه‌ی اطمینان، نیت شرکت مادر برای حمایت از شرکت تابعه را نشان می‌دهد. در ایالات متحده، به طور کلی فرض بر عدم الزام‌آور بودن نامه‌ی اطمینان است. با این حال، بسته به متن سند، ممکن است مسئولیت قانونی تحت قاعده‌ی اتکا وجود داشته باشد.