لُوسون «رابی» رابرتسون (۲۳ سپتامبر ۱۸۸۳ - ۲۲ ژانویه ۱۹۵۱) یکی از برجستهترین مربیان دو و میدانی آمریکا در نیمه اول قرن بیستم بود. او که خود در المپیکهای ۱۹۰۴ و ۱۹۰۸ به عنوان ورزشکار حضور داشت، در ۲۱ سالگی مدال برنز پرش ارتفاع ایستاده را در سنت لوئیس کسب کرد و در بازیهای میانی ۱۹۰۶ آتن دو مدال نقره و برنز به دست آورد.
زندگی اولیه
رابرتسون در آلفورد اسکاتلند متولد شد و در ۹ سالگی به نیویورک مهاجرت کرد. با وجود عدم فعالیت ورزشی در مدرسه، پس از فارغالتحصیلی در ۱۹۰۱ به دو و میدانی روی آورد و به سرعت در رشتههایی مثل پرش ارتفاع، پرش با نیزه و دوهای سرعتی خوش درخشید.
حادثه تلخ
در ۱۹۰۹، در حادثهای در پارک سلتیک، ظرف سرب داغی منفجر شد و صورت و گردن او را سوزاند. با وجود این آسیب، به مربیگری در باشگاههای نیویورک و دانشگاه پنسیلوانیا ادامه داد.
مربیگری المپیک
او به عنوان سرمربی تیم دو و میدانی آمریکا در المپیکهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۶ حضور داشت. جنجال المپیک ۱۹۳۶ برلین، زمانی که دو ورزشکار یهودی را از ترکیب حذف کرد، همچنان بحثبرانگیز است.