هانک کاپلان
هانک کاپلان (۱۵ آوریل ۱۹۲۰ – ۱۴ دسامبر ۲۰۰۷) مورخ و نویسنده آمریکایی بوکس بود. او همیشه یکی از کلاههای بیسبال مورد علاقهاش را بر سر میگذاشت و با پیپ سیگار میکشید. بهطور گستردهای بهعنوان برجستهترین مورخ بوکس در آمریکا شناخته میشد و در سراسر جهان مورد احترام و شناخته قرار داشت. کاپلان صاحب بزرگترین مجموعه لوازم یادگاری بوکس بهشمار میرفت که شامل میلیونها قطعه شامل مقالات روزنامهها، کتابها و عکسها از قرن نوزدهم بود. تخصص او در تاریخ بوکس به او لقب «سلطان رینگ» (Lord of the Ring) را بخشید.
کودکی و زندگی خانوادگی
کاپلان در بروکلین، نیویورک، از والدین یهودی مهاجر لیتوانیایی متولد شد. او سه خواهر و برادر داشت. پدرش در سن ۹ سالگی کاپلان بر اثر سلولوز تیروئید درگذشت و مادرش موظف شد چهار کودک را به تنهایی بزرگ کند. مادرش با کار خیاطی درآمدزایی میکرد اما مجبور شد کودکان را در یک یتیمخانه قرار دهد. هانک کاپلان بخش عمدهای از کودکی خود را در «یتیمخانه عبری نیویورک» (HOA) یا «آکادمی» سپری کرد. او تا پایان عمر عضو فعال این نهاد بود و در رویدادهای سالانه آن مشارکت میکرد. کاپلان و خواهر و برادرانش در نوجوانی اولیه دوباره با مادرشان زندگی کردند و او با خیاطی و طراحی لباسهای عروس، معاش خانواده را تأمین میکرد.
علاقه کاپلان به بوکس از سالهای اولیه در بروکلین آغاز شد، پس از آنکه در یک دعوای کودکانه در کمپ واکیتان در شمال نیویورک بینی خونریزی شدید داشت. او تنها و آخرین مبارزه حرفهای خود را در دهه ۱۹۴۰ در بریدجپورت، کنتیکت به پیروزی رساند.
کار نظامی
علیرغم تعهدش به بوکس، کاپلان نیز در نیروهای نظامی ایالات متحده خدمت کرد. او در اوایل دهه ۲۰ سالگی خود به سواحل گارد (U.S. Coast Guard) پیوست و در جنگ جهانی دوم خدمت کرد، زیرا میخواست از قدوت چهرهای در آن زمان، جک دِمپسی، پیروی کند. او پس از یادگیری مهارتهای مربوط به جنگ شیمیایی و پیشگیری از گسترش آلودگی، در ضدعفونی کردن کشتیها فعالیت میکرد. بعداً برای وزارت بهداشت عمومی ایالات متحده (U.S. Department of Public Health) کار کرد. او در حالی که روزانه بازرسی کشتیها برای علائم آلودگی عفونی را ادامه میداد، شبها در دانشگاه میامی تحصیل میکرد. پس از آن برای مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریها (CDC) کار کرد و همراه با ۴ دانشمند دیگر به اندونزی سفر کرد تا در مبارزه با یک اپیدمی شدید طاعون کابولی به مدت نه هفته مشارکت کند. کاپلان تا سن ۵۵ سالگی، یعنی بازنشستگی، برای CDC کار کرد.
کار حرفهای
کاپلان در نوجوانی به میامی نقل مکان کرد و اولین همسرش را ازدواج کرد. آن دو دو کودک، دوقلو، داشتند اما پس از مدتی طلاق گرفتند. علاقه او به بوکس در میامی افزایش یافت. او ساعات زیادی را در جیم نهم خیابان پنجم (Fifth Street Gym) در میامیبیچ میگذراند و در آنجا نخستین بار با کاسیوس کلی (که بعداً به محمد علی معروف شد) آشنا شد. کاپلان در آن جیم با بسیاری از بزرگترین اسطورههای بوکس دهه ۱۹۵۰ معاشرت داشت و در آنجا با برادران دندی، کریس و آنجلو، آشنا شد. کاپلان بعدها بهعنوان رئیس تبلیغات برای جنگآوران برادران دندی که شامل محمد علی هم میشد، فعالیت کرد. برای مدت کوتاهی مبارزات را با رامیرو اورتیز همتأسیس کرد، اما اشتیاقش به تاریخ بوکس، عشقش به ترویج مبارزات را غلبه کرد.
کاپلان بنیانگذار و سردبیر مجله بوکسینگ دیجست (Boxing Digest) بود و برای سالها بهعنوان مشاور بوکس برای رسانههای مختلف از جمله ESPN، HBO و شوتیم خدمت کرد. او همچنین برای مجله رینگ (The Ring) نوشت. در ۲۰۰۲، جایزه جیمز جی. واکر (James J. Walker Award) را برای خدمات طولانی و ارزشمند به بوکس از انجمن نویسندگان بوکس آمریکا دریافت کرد. در ۲۰۰۶ به هال فیم بینالمللی بوکس (International Boxing Hall of Fame) منتخب شد. بسیاری از بوکسورهای حرفهای سالها کاپلان را برای هال فیم نامزد میکردند، اما از آنجا که خود او در کمیته نامزدی هال فیم خدمت میکرد، نتوانستند او را نامزد کنند. معمولاً هرکس که شایسته نامزدی بود، بهطور داوطلبانه از کمیته استعفا میداد تا بتواند نامزدی را بپذیرد. کاپلان اما سالها از انجام این کار خودداری کرد و گفت میخواهد دیگران پیش از او نامزد شوند. پس از فشار زیاد، کاپلان رضایت داد و در ۲۰۰۶ به هال فیم منتخب شد.
میراث
کاپلان در فلوریدا با سیلویا ازدواج کرد که ۵۶ سال با هم زندگی کردند تا زمان درگذشت او. آن دو دو کودک با هم داشتند. همسرش معروف بود که بسیاری از بوکسورها را به خانهشان دعوت میکرد، اغلب برایشان غذا میپخت و در نیازهایشان کمک میکرد. او هیچیک از قطعات تاریخ بوکس خود را با وجود ارزش مالی آن فروخت. او گفته شده است: «هیچکدام از اینها برای شکوهمندی شخصی من نیست. من هیچ آرزویی برای پاداشهای بزرگ ندارم. عشق من به بوکس اولویت دارد.» پس از درگذشت او، تمام آرشیو بوکس خود را به کالج بروکلین در نیویورک اهدا کرد.
کاپلان در صبح ۱۴ دسامبر ۲۰۰۷ در خانهاش در کندال، فلوریدا، پس از یک مبارزه کوتاه با سرطان درگذشت. دو دختر و یک پسر، یک برادر، یک خواهر و چهار نوه از او باقی ماندند.