خوک لارج وایت اولستر، که با نام خوک سفید اولستر هم شناخته میشد، یکی از نژادهای خوک اهلی بود. این نژاد بیشتر برای تولید بیکن پرورش داده میشد و تا میانه سده بیستم، انتخاب اصلی کشاورزان شمال ایرلند به شمار میرفت.
از حدود سال ۱۹۶۰ میتوان این نژاد را منقرضشده دانست؛ آخرین نر مولد ثبتشده از آن به سال ۱۹۵۶ بازمیگردد.
خاستگاه و ویژگیها
تا پایان سده نوزدهم، خوکهایی که در شهرستانهای شمالی ایرلند دیده میشدند از نظر ظاهری یکدست بودند و با آمیختههایی که در جنوب ایرلند محبوبیت داشتند تفاوت داشتند. درباره خاستگاه این نژاد چند احتمال مطرح شده است.
تا دهه ۱۸۷۰، خوک برکشایر محبوبترین نژاد در ایرلند بود؛ اما در نیمه دوم همان سده، تلاشها برای «بهبود» نژادها بیشتر بر نوعهای سفیدپوست یورکشر، بهویژه میدل وایت، متمرکز شد. به نظر میرسد خوک سفید اولستر از آمیزش این نژادها با تیرههای محلی به وجود آمده باشد.
برخی نویسندگان نیز رگههایی از نژاد بومی «ایرلندی کهن» یا «خوک گریهاوند» را در تبار آن دانستهاند. آن نژاد قدیمی خویی بلندپا، کممو و سفیدپوست بود و گفته میشود خوک سفید اولستر یا حاصل انتخاب تدریجی همان نژاد بومی بوده، یا از آمیزش آن با برکشایر در اوایل سده نوزدهم پدید آمده است.
هرچه منشأ دقیق آن بوده، خوک لارج وایت اولستر ویژگیهای ثابت و قابل تکرار داشت. این خوک جثهای متوسط تا بزرگ، بدنی کشیده و بسیار عمیق، گوشهایی افتاده و پوستی سفید و نسبتاً نازک داشت. در مقایسه با خوک لارج وایت انگلیسی، استخوانبندی و پوشش موی ظریفتر و پاهای کوتاهتری داشت.
کشاورزان به چند دلیل این نژاد را دوست داشتند: زایمانهای پرتعداد، آرام بودن، نگهداری آسان و توانایی مادهها در پرورش خوب بچهها. لارج وایت اولستر بهسرعت وزن میگرفت، اما گرایش زیادی به چربیگیری داشت. بیکنی که از آن به دست میآمد بسیار چرب بود و بهدلیل عطر غنیاش هنگام پخت، ارزش غذایی و تجاری بالایی داشت.
تا سالهای نخست سده بیستم، ویژگیهای این نژاد پالایش و تا حد زیادی استاندارد شده بود.
انقراض
لارج وایت اولستر تا دهه ۱۹۴۰ همچنان رایجترین نژاد در ایرلند شمالی بود و در شهرستانهای دونگال، کاوان و موناغان نیز گسترش داشت. در همان دوره، دولتهای بریتانیا و ایرلند استانداردسازی نژادهای خوک را توصیه کردند.
با افزایش تقاضا برای بیکن کمچرب، محبوبیت این نژاد کاهش یافت. مشکل اصلیتر، پوست نازک آن بود؛ زیرا خوکهای لارج وایت اولستر را برای صادرات زنده مناسب نمیکرد. کبودشدن بدن در حملونقل باعث میشد گوشت برای فرایند نمکسود و فرآوری مناسب نباشد؛ بنابراین، در عمل لازم بود ذبح در همان مزرعه انجام شود.
اگرچه به دلایل تاریخی، ذبح در مزرعه تا مدتها در اولستر رایج بود، دولت میخواست هم صادرات را گسترش دهد و هم از اتلاف گوشت جلوگیری کند. در سال ۱۹۳۴، دولت ایرلند شمالی که از رکود تجارت بیکن و ژامبون نگران بود، تصمیم گرفت برای نرهای مولد خوک سفید اولستر مجوز صادر نکند.
گزارش کمیته بررسی کشاورزی ایرلند شمالی در سال ۱۹۴۷ نوشت: «با شکلگیری بازار خوک زنده، بهویژه در تجارت حملونقل دریایی و تجارت ویلتشر، روشن شد که خوک لارج وایت اولستر باید جای خود را به نژاد دیگری بدهد.»
سرانجام، نژاد لارج وایت جای این خوک را گرفت و لارج وایت اولستر تا اوایل دهه ۱۹۶۰ منقرض شد.
امروزه این نژاد بیشتر در دسته نژادهای خوک و نژادهای منقرضشده بریتانیا یاد میشود.