کوبرین، که در منابع غیرفارسی با صورتهای Kobryn، Kobrin و Kobryń نیز نوشته میشود، شهری در استان برست بلاروس است. این شهر مرکز اداری شهرستان کوبرین به شمار میرود و در گوشه جنوب غربی بلاروس، جایی که رود موخاوتس و کانال دنیپر–بوگ به هم میرسند، قرار گرفته است. کوبرین در شرق شهر برست واقع شده و جمعیت آن در سال ۲۰۲۳ حدود ۵۲٬۶۷۰ نفر بوده است.
تاریخ کوبرین
در روزگاران کهن، منطقه کوبرین محل زندگی قبیله بالتیک یوتوینگی بود. این شهر در دورههای مختلف به پادشاهی گالیسیا–وولینیا، دوکنشین بزرگ لیتوانی، مشترکالمنافع لهستان–لیتوانی، امپراتوری روسیه، جمهوری دوم لهستان، جمهوری سوسیالیستی بلاروس و در نهایت جمهوری بلاروس تعلق داشت.
قرون میانه و اوایل دوران نوین
در سده دهم، این منطقه به قلمرو در حال شکلگیری دولت لهستان زیر فرمان میشکو یکم پیوست. بعدها بخشی از روس کیف و پادشاهی گالیسیا–وولینیا شد. نام کوبرین نخستین بار در سال ۱۲۸۷ در منابع تاریخی آمده است. در اوایل سده چهاردهم، این شهر وارد حوزه نفوذ دوکنشین بزرگ لیتوانی شد و پس از پیمان کروو در سال ۱۳۸۵، در چارچوب اتحاد لهستان–لیتوانی قرار گرفت.
کوبرین از سال ۱۳۸۷ تا ۱۵۱۸ مرکز یک شاهزادهنشین فئودالی در قلمرو لهستان–لیتوانی بود. در سال ۱۵۰۰، شاهدخت آنا کوبرینسکا کلیسای کاتولیک عروج مریم را بنیان گذاشت. پس از سال ۱۵۱۸، بونا اسفورزا، ملکه لهستان، بر این شهر حکم راند و با حمایت از توسعه شهری و چندین سفر به کوبرین، به رونق آن کمک کرد.
کوبرین مرکز اداره پویات، یعنی واحد اداری محلی در نظام لهستانی، بود و از ۱۵۸۹ تا ۱۷۶۶ عنوان شهر سلطنتی مشترکالمنافع لهستان–لیتوانی را داشت. اعطای حقوق ماگدبورگ به شهر، زمینه رشد بازرگانی و خودگردانی محلی را فراهم کرد و از سده شانزدهم به بعد، حضور یهودیان در منطقه پررنگتر شد. جمعیت یهودیان کوبرین در سال ۱۹۰۰ به ۶٬۷۳۸ نفر میرسید.
در سال ۱۶۵۹، زمانی که موزیر در اشغال روسیه بود، نشست سجمیک شهرستان موزیر در کوبرین برگزار شد. میان سالهای ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۴ نیز کانالی برای پیوند رود موخاوتس با رود پینا ساخته شد. این آبراه که به افتخار استانیسواف آگوست پونیاتوفسکی، پادشاه لهستان، کانال سلطنتی نام گرفت، مسیر آبی میان دریای بالتیک و دریای سیاه را ممکن کرد.
اهمیت کوبرین تنها در موقعیت سیاسی آن نبود؛ پیوند رودها و کانالها، شهر را به یکی از گذرگاههای مهم تجاری و ارتباطی اروپای شرقی تبدیل کرده بود.
از امپراتوری روسیه تا جمهوری لهستان
پس از تقسیمات لهستان در سال ۱۷۹۵، کوبرین به امپراتوری روسیه ضمیمه شد. کاترین دوم این شهر را به پاس خدمات نظامی، بهویژه نقش الکساندر سوورف در سرکوب قیام کوشچیوشکو، به مارشال سوورف اهدا کرد.
پس از ناکامی قیام ژانویه، فشارهای ضدلهستانی شدت گرفت؛ املاک مصادره شد، شورشیان و زمینداران به سیبری تبعید شدند و خرید زمین برای لهستانیتبارها ممنوع گردید. در جریان جنگ جهانی اول، کوبرین نیز مانند بسیاری از شهرهای منطقه، به اشغال آلمان درآمد.
در فوریه ۱۹۱۹، چهار ماه پس از بازتأسیس لهستان مستقل، کوبرین دوباره زیر کنترل لهستان قرار گرفت. در جنگ لهستان و شوروی، نبرد کوبرین در سپتامبر ۱۹۲۰ با پیروزی لهستانیها همراه بود. پیمان ریگا در سال ۱۹۲۱ حاکمیت لهستان بر شهر را تثبیت کرد و کوبرین به مرکز پویات در استان پولسیه تبدیل شد. پس از جنگ، پیشهها، صنایع کوچک و بازرگانی جان تازهای گرفتند و کارگاههایی در شهر شکل گرفت.
در سال ۱۹۲۳، دبیرستان دولتی کوبرین تأسیس شد و سه سال بعد، به نام ماریا رودزیهویچوونا، نویسنده لهستانی ساکن نزدیکی شهر، نامگذاری شد؛ او در ساخت این مدرسه مشارکت مالی داشت.
جنگ جهانی دوم و سالهای اخیر
در جریان تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، کوبرین صحنه نبرد میان لشکر ۶۰ پیادهنظام لهستان به فرماندهی سرهنگ آدام اپلر و سپاه ۱۹ زرهی آلمان به فرماندهی ژنرال هاینتس گودریان بود. پس از سه روز نبرد، نیروهای لهستانی به سمت جنوب عقب نشستند و آلمانها وارد شهر شدند. سه روز بعد، بر پایه پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، کنترل شهر به شوروی واگذار شد و در ۱۴ نوامبر ۱۹۳۹، کوبرین به جمهوری سوسیالیستی بلاروس الحاق گردید.
از ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، کوبرین زیر اشغال آلمان نازی بود و بهعنوان بخشی از ژنرالبتسیرک وولینین-پودولین در رایخسکمیساتریاو اوکراین اداره میشد. در این دوره، بیشتر ساکنان یهودی ابتدا در گتو جمعآوری شدند و سپس در اردوگاههای مرگ نازیها کشته شدند.
دو کشیش لهستانی، ولادیسواف گروبلنی و یان وولسکی از کوبرین نزدیک برژشچ، بهدلیل کمک به یهودیان دستگیر شدند و در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۲، همراه با گروهی از یهودیان گتوی برژشچ، اعدام شدند.
در سال ۱۹۴۴، ارتش سرخ شهر را آزاد کرد. از سال ۱۹۹۱، پس از استقلال بلاروس، کوبرین بخشی از جمهوری بلاروس است.
اهالی سرشناس
- انریکه اولتوسکی، انقلابی و سیاستمدار کوبایی.
- گدالیا آلون، تاریخدان اسرائیلی.
- ساموئل اپستاین، زمینشیمیدان لهستانیتبار کانادایی و آمریکایی.
- دزمیتری پارچاچئو، بازیکن فوتبال اهل بلاروس.
- اسکار زاریسکی، ریاضیدان.
دیدنیهای کوبرین
- کلیسای کاتولیک عروج مریم.
- صومعه باروک تجلی مسیح.
- پارکی که آنتونی تیزنهاوز در سال ۱۷۶۸ پایه گذاشت.
- کلیسای ارتدکس سنت الکساندر نوسکی.
- ساختمان دبیرستان دولتی ماریا رودزیهویچوونا از دوره پیش از جنگ.
- ساختمان شهرداری قدیمی شهر.
- آرامستان کاتولیک، که خانواده آدام میتسکیهویچ، شاعر ملی لهستان، در آن دفن شده است.
منابع و پیوندهای پیشنهادی
- ت. آ. خواگینا، پولسیه: از باگ تا اوبورت، مینسک، ویشهایشا شکولا، ۲۰۰۵.
- یه. ان. مشچکو و آ. آ. گورباتسکی، پولسیه بلاروس: مسیرهای آبی ترانساروپایی گردشگری، مینسک، ۲۰۰۵.