معادن نقره ایوامی گینزان
معادن نقره ایوامی گینزان، واقع در شهر اودا در استان شیمانه ژاپن، بزرگترین معدن نقره در تاریخ این کشور بود. این معدن از سال ۱۵۲۶ تا ۱۹۲۳ فعال بود و به مدت تقریباً چهار قرن نقش مهمی در اقتصاد و تجارت منطقه ایفا کرد.
نقره استخراجشده از این معدن به طور گستردهای برای ضرب سکه در ژاپن استفاده میشد و تا قرن هفدهم میلادی، سکههای نقره آن به عنوان یکی از ارزهای اصلی در تجارت با چین، پرتغال و هلند مورد استفاده قرار میگرفت. این معدن به دلیل کیفیت بالای نقرهاش به عنوان «نقره سوما» شناخته میشد.
تاریخ و اهمیت اقتصادی
این معدن در سال ۱۵۲۶ توسط کامییا جوتئی، یک بازرگان ژاپنی، کشف و توسعه یافت. جوتئی روش استخراج کرهای را معرفی کرد که به روش هایفوکیهو معروف شد. معدن در اوایل قرن هفدهم به اوج تولید خود رسید و سالانه حدود ۳۸ تن نقره استخراج میکرد، در حالی که کل تولید نقره ژاپن در آن زمان حدود ۲۰۰ تن بود که یک سوم تولید جهانی را تشکیل میداد.
پس از نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰، شوگونسالاری توکوگاوا کنترل معدن را به دست گرفت و آن را با حصار و درختان کاج محافظت کرد. قلعه یامابوکی در مرکز مجتمع معدن ساخته شد.
میراث جهانی یونسکو
در سال ۲۰۰۷، معادن نقره ایوامی گینزان به همراه چشمانداز فرهنگی اطراف آن به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این معدن به دلیل روشهای استخراج پایدار و تأثیر کم بر محیط زیست، به عنوان یکی از ۱۰۰ سایت زمینشناسی برتر ژاپن نیز شناخته شد.
سایت میراث جهانی شامل حدود ششصد چاه و تونل معدن، مراکز پردازش، اداری، مسکونی و مذهبی، سه قلعه تاریخی از قرن شانزدهم، سه بندر خدماتی برای حمل نقره و مسیرهای حمل و نقل متصل است.