من او را دوست دارم (فیلم)

I Love Her (film)
📅 13 تیر 1405 📄 239 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

«من او را دوست دارم» فیلمی کوتاه اوکراینی به کارگردانی داریا پریلای است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. این فیلم نخستین اثر سینمایی اوکراین در زمینه روابط همجنسگرایانه زنان است و به عنوان یکی از اولین فیلم‌های ال‌جی‌بی‌تی این کشور شناخته می‌شود. داستان فیلم حول محور ناتالی، موسیقی‌دانی جوان، و آنا، زنی ناشنوا و لال، می‌گذرد که در کی‌یف با یکدیگر آشنا می‌شوند و در برابر محدودیت‌های اجتماعی علیه همجنسگرایی ایستادگی می‌کنند.

فیلم «من او را دوست دارم» (۲۰۱۳)

«من او را دوست دارم» فیلمی کوتاه اوکراینی به کارگردانی داریا پریلای است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. این فیلم به عنوان نخستین اثر سینمایی اوکراین در زمینه روابط همجنسگرایانه زنان شناخته می‌شود و یکی از اولین فیلم‌های ال‌جی‌بی‌تی این کشور به شمار می‌رود.

فیلم برای نخستین بار در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳ در جشنواره لسبیشر شوله فیلم‌تاگه هامبورگ آلمان به نمایش درآمد. پس از آن در جشنواره‌های بین‌المللی دیگری از جمله بارسلون (۲۵ اکتبر ۲۰۱۳) و بوگوتا (دسامبر ۲۰۱۳) شرکت کرد. در اوکراین، این فیلم در ۷ مارس ۲۰۱۴ در سینما زووتن کی‌یف اکران شد و در مجموع در ۲۳ کشور از جمله اروپا، آسیا، کانادا و آمریکا به نمایش درآمد.

داستان فیلم

ناتالی، موسیقی‌دان و ترانه‌سرای جوان، با رویای شهرت به کی‌یف مهاجرت می‌کند. در حین اجرای خیابانی با آنا، زنی ناشنوا و لال، آشنا می‌شود. این دو به یکدیگر علاقه‌مند شده و در برابر محدودیت‌های اجتماعی علیه همجنسگرایی مبارزه می‌کنند.

بازیگران

  • ناتالی ایوانچوک در نقش ناتالی
  • فراو هانا در نقش آنا

پروژه بچدل

این فیلم بخشی از پروژه بچدل اوکراین است که شامل هشت فیلم می‌شود. این پروژه آثاری را بررسی می‌کند که حداقل دو زن در آن درباره موضوعی غیر از مردان گفتگو می‌کنند.

نسخه بلند ۲۰۱۷

نسخه ۹۲ دقیقه‌ای این فیلم در سال ۲۰۱۷ با حمایت کمیسیون فیلم بارسلون تولید شد. کارگردانی، نویسندگی و تدوین بر عهده داریا پریلای بود و موسیقی آن را الکسی ایواننکو ساخت. این نسخه با پایان‌بندی تراژیک، تفاوت‌هایی با فیلم کوتاه اصلی دارد و در ۱۶ مه ۲۰۱۹ در آمازون پرایم ویدئو منتشر شد.

جمع‌بندی

فیلم کوتاه «من او را دوست دارم» با حضور در جشنواره‌های بین‌المللی از جمله آلمان، اسپانیا و کانادا، توجه جهانی را به خود جلب کرد. نسخه بلند این فیلم در سال ۲۰۱۷ با حمایت کمیسیون فیلم بارسلون تولید شد و با پایان‌بندی تراژیک، تفاوت‌هایی با نسخه اصلی دارد. این اثر در پلتفرم‌هایی مانند آمازون پرایم ویدئو نیز در دسترس قرار گرفت و به عنوان بخشی از پروژه «بچدل» اوکراین، اهمیت ویژه‌ای در نمایندگی زنان و روابط آنها دارد.